บทที่ 76

แต่การหนีไปจะทำให้เธอเป็นตัวตลกของเมลานี ดังนั้นซาแมนธาจึงทนอยู่ด้วยความมุ่งมั่น เธอถึงขนาดคิดว่าจะให้ลูกสาวเธอหย่ากับขยะนี่ทันทีที่กลับบ้าน เธอต้องแน่ใจว่าใบหย่าจะถูกทำขึ้นพรุ่งนี้

ลิลี่คิดว่าเมลานีทำเกินไปหน่อย แต่เมื่อมองไปที่แดร์ริลข้างเธอ เธอก็หมดหนทาง

'ลูกเขยคนอื่นสามารถทำให้แม่ยายประทับใจได้ แต่สามีเธอล่ะ? ลืมไปซะ!' ลิลี่คิด

ในตอนนั้นเอง เมลานีก็หันไปหาแดร์ริลแล้วถามด้วยรอยยิ้ม "แดร์ริล เธอคิดว่าของขวัญที่จิมมี่ให้ฉันเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?"

โดยไม่ต้องคิด แดร์ริลตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ก็ไม่เลวครับ"

'ก็ไม่เลว? พูดบ้าอะไร เขามีปัญญาซื้อมันได้เหรอ?' เมลานีคิด

ในทันใดนั้น ทุกคนในห้องก็หัวเราะกับตัวเองด้วยสายตาดูถูกบนใบหน้า

'คนพวกนี้เป็นอะไร? การเปรียบเทียบทุกอย่างบนโลกนี้มันสนุกนักรึไง?' แดร์ริลคิด

แดร์ริลทนไม่ได้กับการกลั่นแกล้งของพวกเขาอีกต่อไป ด้วยความช่วยไม่ได้ เขายืนขึ้นแล้วออกจากห้องไป

'ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าขยะนี่อายจนไม่กล้าอยู่ต่อ? เมื่อไม่มีเขา ก็คงไม่มีใครให้กลั่นแกล้งอีก ไม่สนุกเอาซะเลย' พวกเขาคิด

ทั้งเมลานีและจิมมี่ดูจะผิดหวังเมื่อเขาจากไป ซาแมนธาเองก็โล่งใจที่เขาจากไป ไม่อย่างนั้นเธอคงถูกกลั่นแกล้งแบบนี้ไปอีกยาว ลิลี่อยากจะตามเขาออกไปเพื่อดูว่าเขาเป็นยังไง แต่เธอก็ทิ้งความคิดนั้นไปเมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์ในห้อง

อย่างไรก็ตาม สามนาทีต่อมา แดร์ริลก็กลับมา

ซาแมนธากระทืบเท้าของตัวเองด้วยความโกรธเมื่อประตูเปิดออก "แกจะกลับมาทำไมอีก? นี่ยังน่าอับอายไม่พอเหรอ?"

ลิลี่ยืนขึ้นแล้วกระซิบ "รอเราที่รถก็พอ นายจะมาทำอะไรที่นี่อีกเนี่ย?"

แดร์ริลยิ้มโดยไม่ได้พูดอะไร เขามีกล่องของขวัญในมือ

เขาได้ของขวัญนี้มาจาก เดรก ดาร์บี้ หลังจากงานแต่ง นี่เป็นของชดเชยสำหรับอดีตที่ผ่านมา เมื่อแดร์ริลถูกเตะออกจากตระกูลและต้องแต่งงานกับตระกูลลินดัน ไม่มีใครในดาร์บี้สักคนที่มางานแต่งเขา เดรกรู้สึกผิด เขาจึงนำสิ่งนี้มาให้แดร์ริลเพื่อชดเชย