บทที่ 770

“ท่านอาจารย์ ผมจะกลับมาเยี่ยมคุณ ผมต้องไปแล้ว” แดร์ริลกัดฟันพูดโดยไม่หันกลับมามองฟอร์ด เขากระโดดและปีนขึ้นต่อไป

ไม่แน่ใจว่านานเท่าไหร่ แต่แดร์ริลรู้สึกได้ว่าเขาสูญเสียกำลังภายในบางส่วนไป และในที่สุดเขาก็มาถึงยังยอดเขาโดยที่เขาแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป

เฮ้อ!

แดร์ริลถอนหายใจในขณะที่เขายืนอยู่บนยอดเขา เขาตื่นเต้นมากเมื่อมองไปยังดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาลและรู้สึกเหมือนอยู่ในสรวงสวรรค์

แม่ง! โชคดีที่เขาได้พบกับท่านอาจารย์ฟอร์ดและได้เรียนรู้วรยุทธกระบี่ของเขา ไม่เช่นนั้นเขาคงจะถูกขังอยู่ที่นั่นตลอดไป

“ท่านอาจารย์ ในที่สุดเราก็กลับมาที่นี่” จีเวลกระโดดขึ้นลงอย่างมีความสุข

แดร์ริลพยักหน้าและมองไปยังหุบเขาลึก "ไปกันเถอะ"

ในขณะที่พูด เขาก็เดินลงเขาอย่างช้า ๆ จีเวลเดินตามหลังเขา เธอกระโดดและกระโดด

แดร์ริลโกรธจัดเมื่อพวกเขาไปถึงยังสถานที่ที่มาร์คัสทิ้งพวกเขาเอาไว้ก่อนหน้านี้ หลังจากที่ชายคนนั้นจงใจพาพวกเขามาผิดทาง แดร์ริลต้องการกลับไปที่เมืองไห่เพื่อแสวงหาการแก้แค้น

อย่างไรก็ตาม แดร์ริลควบคุมตัวเองเอาไว้ได้ สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการไปถึงสำนักกระบี่อย่างรวดเร็ว เพื่อผ่านหุบเขาพิศวงและมุ่งหน้าไปยังโลกใหม่

แน่นอนว่าเขาจะแก้แค้นให้ฟอร์ดเมื่อเขาไปถึงยังสำนักกระบี่ ท่านอาจารย์ฟอร์ดจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตก็ได้ แต่แดร์ริลในฐานะลูกศิษย์ของเขา เขาต้องการที่จะสอนบทเรียนให้กับคนเหล่านั้นไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

ด้วยความคิดเช่นนั้น แดร์ริลและจีเวลจึงถามทางเพื่อไปยังสำนักกระบี่

จากนั้นแดร์ริลก็เช่ารถคันเล็ก ๆ เพราะพวกเขาเหนื่อยจากการเดินมาทั้งวัน

ในขณะที่แดร์ริลขับรถไปจนตะวันเริ่มจะตกดิน เขาก็ชี้ไปที่ป่าข้างหน้าและพูดว่า “จีเวล คืนนี้เราจะพักกันที่นี่และนอนในรถ”

"เยี่ยม"

จีเวลพยักหน้าอย่างเชื่อฟังในขณะที่เธอห่มผ้าให้แดร์ริลและถามว่า “ท่านอาจารย์ คุณขับรถเหนื่อยไหม? ให้ฉันนวดเท้าให้คุณไหม?”

แดร์ริลรู้สึกอบอุ่นเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น

"ฉันไม่เหนื่อย" แดร์ริลหัวเราะและเอนกายลงบนที่นั่งและหลับตา แต่เขายังคงนอนไม่หลับในขณะที่จิตใจของเขาเต็มไปด้วยภาพของอีวอนและนายหญิงแห่งนิกาย