บทที่ 772

”ลิลี่ เราลงจากเรือและหาที่พักสำหรับคืนนี้กันเถอะ” จัสตินกล่าวด้วยรอยยิ้มและกระโดดลงจากเรือ

“เดี๋ยวผมช่วยคุณเอง” เขากล่าวขณะยื่นมาไปหาลิลี่

“อื้ม” ลิลี่กล่าวตอบอย่างอ่อนโยนขณะเธอจับมือจัสตินลงจากเรือ

จัสตินคอยดูแลเธอเป็นอย่างดีบนเรือในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

ทั้งคู่กวาดสายตาสอดส่องไปบริเวณโดยรอบ เมื่อเท้าแตะบนบก และทันใดนั้นจัสตินก็สังเกตุเห็นชาวประมงท้องถิ่งกำลังจ้องมาที่เขาอย่างสงสัยใคร่รู้อยู่ไม่ห่างออกไป

ชาวประมงแต่งกายด้วยผ้าลินินเนื้อหยาบแบบดั้งเดิมซึ่งให้ความรู้สึกเรียบง่ายและสมถะ

สถานที่แห่งนี้นั้นงดงามและไม่มีมลพิษ มันไม่ใช่ท่าเรือสมัยใหม่ที่พลุกพล่านแต่เป็นหมู่บ้านชาวประมงที่สงบและเรียบง่าย

ลิลี่ก็เฝ้าอดใจรอต่อไปอีกไม่ไหวเมื่อเธอมองไปที่จัสติน “เราจะไปที่ไหนกันดี?”

จัสตินได้บอกกับลิลี่ไว้ก่อนออกเดินทางว่าตัวเขาเคยมาเยือนที่โลกใหม่แล้ว

จัสตินเกาหัวและนึกคิดออกมาเสียงดัง “ตอนที่ฟลอเรียนลี้ภัยมากับกองทัพโลกใหม่ พวกเขาก็ไปเข้าเฝ้าท่านจักรพรรดิที่พระราชวัง แดร์ริลอาจจะต้องไปที่พระราชวังด้วยเหมือนกัน ถ้าเขาต้องการจะตามหาอีวอน”

จากนั้นจัสตินก็หัวเราะออกมาอักอ่วน “มันก็นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้มาที่นี่ ฉันลืมทางที่จะไปพระราชวัง ขอฉันไปถามคนแถวนี้ก่อน”

เขาไม่เคยมาที่โลกใหม่มาก่อนในชีวิต แต่เขาก็ไม่อยากจะทำตัวเองอับอายต่อหน้าเทพธิดาของเขา

เขาเดินมุ่งหน้าไปหาชาวประมงสองสามคนซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา

“สวัสดี ผมขอถาม...”

ชาวประมงรีบตีตัวออกห่างไปก่อนที่จัสตินจะเข้ามาใกล้ พวกเขาเป็นคนระดับรากหญ้าในชนชั้นศักดินาของโลกใหม่และไม่เคยติดต่อกับโลกภายนอกมาก่อน พวกเขาจึงหลีกเลี่ยงจัสตินและลิลี่จากความด้อยกว่า ในตอนที่ทั้งสองคนเดินเข้าไปหาพวกเขาด้วยเสื้อผ้าแปลกตา

ฮืม...