บทที่ 774

จัสตินวิ่งไล่ตามชายหนุ่มเข้าไปในป่าแถบชานเมือง ชายหนุ่มคนนั้นหยุดวิ่งกะทันหัน ในขณะที่พรรคพวกอีกสองสามคนก็โพล่หัวออกมาจากป่า

พวกเขาสวมเสื้อผ้าปกติทั่วไป แต่มีใบหน้าที่น่ากลัว เห็นได้ชัดว่าสามคนนี้เป็นอันธพาลเจ้าถิ่น

“ไม่เอาหน่าพวก นายต้องวิ่งไล่ตามฉันขนาดนี้เพื่อเงินแค่ร้อยเดียวเลยเหรอ?” ชายหนุ่มที่ปล้นจัสตินจ้องมองมาที่เขาและเยาะเย้ยก่อนจะที่จะค่อย ๆ เดินเข้ามาหา

เอเดรียน ลามาร์ คืออันธพาลข้างถนนผู้โด่งดังของเมืองนี้ และคนที่ยืนขนาบข้างเขาก็คือพรรคพวกของเขา

จัสตินตื่นตระหนกแต่แกล้งทำเป็นเข้มแข็งเมื่อเขาเห็นว่าเอเดรียนมีกองหนุน “ถ้าแกรู้ดีมากกว่านี้ แกก็ควรจะคืนเงินให้กับฉัน! ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้พวกแกต้องทรมาน”

จัสตินมาจากตระกูลที่มั่งคั่งในเมืองตงไห่และค่อนข้างมีชื่อเสียง ฉะนั้นบรรดาอันธพาลข้างถนนในเมืองตงไห่จะให้ความเคารพกับเขา อย่างไรก็ตาม อันธพาลข้างถนนสองสามคนนี้กล้าดียังไงถึงมาปล้นเขากลางวันแสก ๆ!

“ไอ้เวร แกกำลังขู่ฉันงั้นเหรอ? ฮ่าฮ่า แกกล้ามาปากดีในถิ่นของฉันได้ยังไง? แกรนหาที่ตายแล้ว!” เอเดรียนกระโดดเตะและกล่าว “สหาย จัดการมัน!”

พวกเขาทั้งหมดรุมกรทื้บจัสตินหลังจากได้ยินคำสั่ง พวกเขาทั้งเตะและต่อยจัสติน

“เฮงซวย! การที่ขโมยเงินจากแกมาแค่ร้อยเดียวก็ถือว่าเป็นบุญแล้ว! แกยังไม่รู้จักซาบซึ้งอีก!”

“กระทืบมันให้ตาย!”

“อยากจะรู้จริง ๆ ว่าแกจะอึดแค่ไหน!”

หมัดรุมสกรัมเข้าไปที่จัสติน เขาคร่ำครวญในความเจ็บปวด เขาเพิ่งจะเริ่มฝึกฝนการบ่มเพาะและไม่สามารถที่จะต่อกรกับบรรดาอันธพาลข้างถนนเหล่านี้ เพราะระดับกำลังภายในที่ต่ำต้อยของเขา

“อ๊าก!”

จัสตินยังคงร้องตะโกนต่อไปขณะเกลือกกลิ้งอยู่กับพื้น

การรุมสกรัมจากเอเดรียนและพรรคพวกของเขา รุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ในไม่ช้าหัวของจัสตินก็อาบไปด้วยเลือด

“พี่ชายคนดี ผมขอร้องเอาเงินคือผมได้ไหม?” จัสตินไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองใด ๆในขณะที่เขาร้องตะโกนขออย่างต่อเนื่อง จะเกิดอะไรขึ้นกับเขาและลิลี่ถ้าหากไม่มีเงิน?