บทที่ 788

“บทกวีที่คุณเขียนนั้นเป็นบทกวีที่ยอดเยี่ยมมาก!”

ที่ทางเข้าโรงแรมจีเวลจับมือของแดร์ริลเอาไว้แน่นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความชื่นชม “นายท่านแดร์ริล คุณเห็นไหมว่าผู้คนเหล่านั้นต่างก็ตกตะลึงหลังจากที่คุณเขียนเสร็จ! คุณน่าทึ่งมาก!”

เธอจับแขนของแดร์ริลด้วยความภาคภูมิใจ เธอรู้ว่าเขาจะต้องทำให้ทุกคนตกตะลึงเมื่อเขาได้แสดงความสามารถของเขาออกมา

แดร์ริลยิ้มในขณะที่เขามองดูเธอ "จริงเหรอ? บอกฉันทีว่าทำไมมันถึงยอดเยี่ยม?”

'ฮ่า ฮ่า! บทกวีนี้มีชื่อว่า 'ความคิดในฤดูใบไม้ร่วง' ที่แต่งโดย มาจือหยวน กวีนิพนธ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์หยวน แล้วมันจะไม่น่าอัศจรรย์ได้ยังไงกัน' แดร์ริลครุ่นคิด

จีเวลพยักหน้าในขณะที่เธอครุ่นคิดและพูดว่า “ฉันรู้เพียงว่ามันน่าทึ่งมาก! บทกวีที่คุณเขียนนั้นช่างงดงาม”

เธอไม่รู้เกี่ยวกับกวีนิพนธ์แต่เธอสามารถสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกที่แฝงอยู่ภายในบทกวีนั้น

ฮ่า ฮ่า! แดร์ริลหัวเราะก่อนที่จะยื่นมือออกมาและลูบหัวของจีเวล

“คุณแดร์ริล!” ในขณะนั้นเอง แดร์ริลก็ได้ยินเสียงใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลังของเขา

เขาหันหลังกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นเขาก็เห็นผู้หญิงที่อยู่ในรองเท้าส้นสูงกำลังวิ่งเข้ามาใกล้เขา เธอข้ามถนนจากฝั่งตรงข้ามด้วยความเหนื่อยหอบไม่ใช่ใครอื่นใดนอกจากเพนนี

“คุณแดร์ริล ได้โปรด คุณจะต้องกลับไปกับฉัน คุณเป็นคนเดียวที่คู่ควรกับตำแหน่งปราชญ์ดอกชบา” เพนนีกล่าวออกมาอย่างอ่อนโยนหลังจากที่เธอเข้าใกล้แดร์ริลด้วยเหงื่อที่ท่วมหน้าผากของเธอ

'ขอบคุณพระเจ้า! ฉันพบเขาแล้ว! ในที่สุดฉันก็พบเขาแล้ว!' เพนนีครุ่นคิด

“คุณเพนนี ผมคิดว่าผมเป็นน้องเล็กในสายตาคุณไม่ใช่เหรอ? แล้วผมกลายเป็นคุณแดร์ริลตั้งแต่เมื่อไหร่?” แดร์ริลพูดด้วยรอยยิ้มที่คลุมเครือ

แดร์ริลคิดว่า 'คนสมัยนี้ชอบตัดสินหนังสือจากปก'

เธอไม่เคยคิดเลยว่า แดร์ริลที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอจะมีความสามารถมากเช่นนี้ เพนนีกัดริมฝีปากของเธอ เธอหน้าแดงก่ำเมื่อนึกถึงตอนที่เธอดูถูกเขาก่อนหน้านี้