บทที่ 792

“ตะวันลับขอบฟ้าทิศตะวันตกในยามเย็น

“เผยให้เห็นคนอกหักในต่างแดน!”

ผู้อาวุโสสำนักพรานหลายร้อยคนยังคงจดจำบทกวีนี้ได้โดยที่พวกเขาแต่ละคนดูหลงใหลจนไม่สามารถหยุดพูดถึงมันได้!

“ช่างเป็นบทกวีที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ แดร์ริลแต่งบทกวีที่ลึกซึ้งและมีความหมายตั้งแต่ยังเด็กเช่นนี้ได้ยังไง?”

“ใช่ ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าชีวิตของเขาจะผันผวนมากแค่ไหนถึงได้เขียนบทกวีที่ดีเช่นนี้ได้!”

“เขาคู่ควรกับตำแหน่ง 'ปราชญ์ดอกชบา' เขาคู่ควรกับมันจริง ๆ!”

ภายในห้องโถงเกิดการสนทนาที่วุ่นวาย ในที่สุด เดบร้าก็ถอนหายใจยาวและพูดอย่างช้า ๆ “แดร์ริล คุณมีความสามารถมากตั้งแต่อายุยังน้อย มันน่าประทับใจมากที่คุณสามารถเขียนอุปมาที่สวยงามเช่นนี้ได้ คุณได้รับตำแหน่ง'ปราชญ์ดอกชบา' อย่างเป็นทางการแล้ว”

วินาทีต่อมา เดบร้าเปลี่ยนเรื่องและแสดงความคิดเห็นว่า "อย่างไรก็ตาม ในฐานะชายหนุ่ม คุณควรจะรู้จักถ่อมตัวอยู่เสมอและจำเอาไว้ว่า อย่าทนงตัวเองและเย่อหยิ่งจนเกินไป”

เธอชื่นชมพรสวรรค์ของแดร์ริล แต่เธอเองก็คิดว่าบุคลิกของแดร์ริลนั้นจำเป็นต้องปรับเปลี่ยน

ฮ่า ฮ่า…

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ปากของแดร์ริลก็ขดยิ้มและกล่าวว่า “ท่านเจ้าสำนัก ถึงแม้ว่าฉันอาจจะพูดจาไร้สาระไปบ้าง แต่เวลาที่ฉันพูดอะไรไปแล้ว ฉันก็ทำได้อย่างที่พูดเสมอ”

ว้าว!

ทันทีที่เขาพูดเช่นนั้น การแสดงออกของเหล่าผู้อาวุโสสำนักพรานก็เปลี่ยนไปทันที!

‘ชายหนุ่มผู้นี้มีพรสวรรค์จริง ๆ แต่เขาเย่อหยิ่งเกินไป!'

บนบัลลังก์ฟีนิกซ์ เดบร้าขมวดคิ้ว เธอตั้งใจว่าต้องการที่จะแต่งตั้งให้เขาให้เป็นผู้อาวุโสของสำนัก

แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มแดร์ริลนั้นจะไร้ประโยชน์และเป็นดั่งหยกที่สวยงามที่ยังไม่ได้รับการขัดเกลา

“แดร์ริล คุณอายุยังน้อยแต่พูดจาเย่อหยิ่ง ใครสอนให้คุณเป็นเช่นนั้น คุณคิดว่าคุณเก่งที่สุดในโลกใบนี้จริง ๆ เหรอ?”

“ใช่ นักวิชาการอย่างเราจะต้องรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน คุณไม่รู้หรือยังไงว่าบนโลกใบนี้มีคนเก่งกว่าคุณอีกมากมาย”

ถึงแม้ว่าจะถูกห้อมล้อมไปด้วยคำตำหนิ แต่แดร์ริลก็ไม่ตื่นตระหนกอะไรเลย เขายืนอยู่ที่นั่นด้วยรอยยิ้มในขณะที่เขาชื่นชมเรือนร่างของเดบร้าที่อยู่ด้านหลังของผ้าม่านผืนบาง

‘จะดีแค่ไหนถ้าฉันได้เห็นใบหน้าของเจ้าสำนักพรานผู้สง่างาม

‘เธอจะสวยอย่างที่ฉันจินตนาการหรือเปล่านะ?

'เดี๋ยวก่อน?'

ทันใดนั้น สายตาของแดร์ริลก็จับจ้องไปที่บัลลังก์ฟีนิกซ์ของเดบร้า

บัลลังก์ฟีนิกซ์แกะสลักจากหยกขาวซึ่งเหมาะกับสถานะของเดบร้าที่มีฐานะสูงส่งและสง่างาม บนบัลลังก์ฟีนิกซ์มีรูปมังกรและนกฟีนิกซ์เต้นรำและที่เขาแปลกใจคือ บทกวีสองบรรทัดที่ถูกเขียนเอาไว้

‘เมื่อสายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วงพบหยาดน้ำค้าง

ผ่านการเดินทางอันว่องไวในโลกจักรวาล’