บทที่ 796

"อย่ากินนะ!" แดร์ริลย้ำ แต่มันก็สายเกินไป! ริมฝีปากสีแดงของเดบร้าได้กลืนเม็ดยาลงไปในลำคอของเธอเสียแล้ว

หลังจากได้เห็นเธอกลืนเม็ดยา ผู้อาวุโสจูปิเตอร์ก็หัวเราะออกมาทันที “ฮ่า ฮ่า ท่านเจ้าสำนัก แท้จริงแล้วสิ่งนั้นคือยาพิษสามสหาย ดังนั้น ในตอนนี้คุณจะสามารถเพลิดเพลินไปกับการทรมานได้อย่างช้า ๆ ฮ่า ฮ่า!”

ผู้อาวุโสจูปิเตอร์หัวเราะ จากนั้นเขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างว่องไว!

"คุณ..."

เดบร้าอยู่ในสภาพที่อ่อนแรง เธอสัมผัสได้ถึงกำลังภายในของเธอที่หายไปจากสนามพลังงานของเธออย่างรวดเร็ว!

“ผู้อาวุโสจูปิเตอร์ ระหว่างคุณกับฉันไม่เคยเรื่องบาดหมางใจกัน ฉันมีความสัมพันธ์ที่ดีกับสำนักโอสถมาตลอด แต่แล้วทำไมคุณถึงทำกับฉันเช่นนี้?” เดบร้าถามด้วยเสียงที่แผ่วเบา แต่ทว่าผู้อาวุโสจูปิเตอร์ได้หายตัวไปจากห้องของเธอนานแล้ว!

เดบร้ากระวนกระวายใจ เธอเพียงต้องการตามผู้อาวุโสจูปิเตอร์ไป แต่เธออยู่ในสภาพที่อ่อนแอจนรู้สึกได้ว่าขาของเธอเป็นวุ้นเมื่อเธอพยายามก้าวออกไปข้างหน้าจนเกือบจะล้มลงกับพื้น

แดร์ริลรีบใช้มือโอบเอวเธอเพื่อช่วยพยุงเธอขึ้นมา

'ว้าว…

'กลิ่นหอม!'

แดร์ริลสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่มือของเขาและกลิ่นหอมที่ไหลผ่านรูจมูกของเขา เขากำลังสนุกกับช่วงเวลานั้นเป็นอย่างยิ่ง

ใบหน้าที่งดงามของเดบร้าเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันใด ความสว่างไสวราวกับท้องฟ้าที่มีเสน่ห์อย่างสุดจะพรรณนา

เธอเคยเป็นเจ้าสำนักที่โดดเดี่ยวและสูงส่ง เธอไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ชายมาก่อน ดังนั้น เธอจึงรู้สึกเขินอายที่ได้อยู่ในอ้อมอกของแดร์ริล

“แดร์ริล ปล่อยฉัน เร็วเข้า…ตามผู้อาวุโสจูปิเตอร์ไป” เดบร้าร้องออกมาอย่างเป็นกังวลด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา!

เธอต้องล่าตัวผู้อาวุโสจูปิเตอร์มาให้ได้!

แดร์ริลมองดูเดบร้าอย่างสงบด้วยรอยยิ้ม “ท่านเจ้าสำนัก คุณจะทำตามสัญญาที่จะล้างเท้าให้ฉันหรือเปล่าถ้าหากว่าฉันเอาตัวเขากลับมาได้?”