บทที่ 802

มันเป็นขวานสีทองที่มีรอยแกะสลักมังกรเก้าตัว! ขวานทั้งด้ามมีกลิ่นอายและลักษณะโบราณของขลังอันศักสิทธิ์!

โดน็อกนั้นตื่นเต้นมาก! ขวานด้ามนี้ได้ตื่นขึ้นแล้วจากเลือดของเขาที่หยดลงไป มันได้พบกับเจ้านายของมัน!

โดน็อกถอนหายใจด้วยความยินดีในขณะที่เขาจับด้ามขวานทั้งสองมือและดึงมันขึ้นมาสุดแรง แต่แล้วเขาก็กลับประหลาดใจที่พบว่าเขาสามารถดึงขวานออกมาได้อย่างง่ายดาย!

โดน็อกเงยหน้าขึ้นฟ้าและหัวเราะออกมาเสียงดังสนั่น “ดูเหมือนว่ามันจะรับรู้ความเป็นเจ้าของได้เพียงแค่ใช้เลือดหยดลงไปเท่านั้น เพราะงี้ฉันถึงยกมันขึ้นมาได้ง่าย ๆ !”

โดน็อกเหลือบมองไปที่ยูมิอย่างเลือดเย็น

นังแพศยาอย่างเธอกล้าดีอย่างไรถึงมาทำร้ายเขา! อย่างไรก็ตาม การโจมตีมันก็เป็นเหตุบังเอิญที่ทำให้เลือดของเขาสาดกระเด็นไปโดนขวานยักษ์ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่มีทางยกศาสตราวุธอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาได้!

โดน็อกนั้นลิงโลด เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่อัดอั้นอยู่ภายในขวานยักษ์ด้ามนี้ เขากระโจนขึ้นสุดแรงและทะยานขึ้นไปในอากาศ

“ท้ายที่สุด ฉันก็จะสามารถปกครองโลกใบนี้ได้ ด้วยอาวุธอันศักดิ์สิทธิ์นี้”

“ฉันจะกลายเป็นผู้ปกครองสูงสุด!”

โดน็อกนั้นท่วมท้นไปด้วยความตื่นเต้นอย่างบ้าคลั่ง เขาหัวเราะและพรางโบกสะบัดกวัดแกว่งขวานยักษ์ในมือไปมา

ฮึม! ฮึม! ฮึม!

พลังอันน่าสะพรึงกลัวระอุออกมาจากขวานยักษ์อย่างต่อเนื่อง และมันก็แพร่สะพัดอย่างป่าเถื่อนไปรอบตัวเขา!

ตู้ม!

พลังอันเข้มข้นและน่าหวาดกลัวก็สั่นไหวภูเขาเสียดฟ้ามหัศจรรย์ไปทั้งลูกอย่างรุนแรง!

กำลังภายในของขวานก็ทะลักออกมา และมันไหลซึมเข้าสู่ร่างกายของโดน็อก กำลังภายในของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลภายในชั่วพริบตา เขานั้นบรรลุไปถึงระดับปราชญ์ยุทธ!

และยังคงบรรลุข้ามขั้นไปอย่างต่อเนื่อง!

…

เมื่อโดน็อกชูขวานยักษ์ขึ้น แผ่นดินใหญ่ทั้งเก้าทวีปทั่วทั่งภพก็สั่นไหวสะเทือนพร้อมกันอย่างรุ่นแรง! ก้อนเมฆสีดำมารวมตัวกันในท้องฟ้าอันแจ่มใส

มันเหมือนกับวันสิ้นโลก!