บทที่ 82

ภายใต้แรงกดดันจากสายตาทุกคน เอลซ่ารู้สึกอึดอัด เธออยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ต้องหยุดไว้

วิลเลียมตั้งสติจากการตกใจ เขากล่าวกับเทรนท์ "พี่ พี่ทำผมผวาแทบตาย! ผมกำลังคิดเลยว่าพี่จะถามเรื่องอะไร สรุปมันคือเรื่องนี้!"

เทรนท์ไม่ได้พูด เขาแค่มองไปที่คุณย่าด้วยความคาดหมายบางอย่าง การสู่ขอแต่งงานนั้นกำหนดอนาคตของตระกูลลินดัน ซึ่งแปลว่ามีเพียงคุณย่าที่มีอำนาจพูดได้

ในตอนนั้น คุณย่าไม่ลังเลเลย เธอยิ้ม "เป็นเกียรติของเราที่จะได้เกี่ยวดองกับปรมาจารย์ยังในการแต่งงาน" คุณย่าหันไปหาเอลซ่าแล้วถาม "เอลซ่า หลานคิดยังไงบ้าง?"

เอลซ่ายืนขึ้น เธอกำลังจะพูด แต่เทรนท์ส่ายหัว "คุณย่า ผมว่าคุณเข้าใจผิด ผมไม่ได้หมายถึงเธอ"

อะไร? ไม่ใช่เอลซ่า ลินดัน? แล้วเขาจะสู่ขอใคร?

ทุกคนตกใจ เอลซ่าเอลก็ถึงกับลดการป้องกันลง ความรู้สึกผสมปนเปบนใบหน้า เธอโล่งใจแต่ก็สงสัย

เมื่อตระกูลลินดันล้วนสับสน เทรนท์ก็ยิ้มออกมาแล้วเริ่มเดิน พร้อมทุกสายตาที่จับจ้องเขา เมื่อเขาหยุดเดิน ทั้งโถงถึงกับเงียบเป็นป่าช้า เขาหยุดอยู่หน้า ลิลี่ ลินดัน

ลิลี่ใส่เดรสเข้ารูปที่ขับเน้นรูปร่างอันงดงามของเธอ มันน่าดึงดูดมาก เธอตัวสั่นทันทีที่เทรนด์อยู่ตรงหน้าเธอ หัวใจเธอเต้นรัว

"คุณลินดัน ผมแอบชื่นชอบคุณมาตลอด" เทรนท์กล่าวด้วยรอยยิ้ม เขามองเข้าไปในดวงตาของลิลี่ ในขณะที่เขาเอื้อมมือออกไป

แน่นอน ลิลี่ไม่อยากจับมือเขา หลังจาดสูดหายใจเข้าไปเต็มปอด แล้วเธอก็กล่าวอย่างเชื่องช้า แต่ชัดถ้อยชัดคำ "ปรมาจารย์ยัง ฉันคิดว่าคุณเข้าใจผิด ฉันแต่งงานแล้ว"

ในตอนนั้น ทุกคนก็ตื่นจากการตกใจ แล้วพยักหน้าด้วยความเห็นด้วย

"พี่ พี่ต้องสับสนระหว่างเธอสองคนแน่! ลิลี่แต่งงานแล้วเมื่อสามปีก่อน!" วิลเลียมเสริม