บทที่ 837

”นายท่าน เรายังไม่ตาย! เรายังไม่ตาย!”

จีเวลทั้งตกใจและดีใจ เธอกอดแขนแดร์ริลและจากน้ำตาที่ไหลนองก็กลายเป็นเสียงหัวเราะร่า เธออาจจะดูเสียขวัญแต่เธอนั้นก็มีความสุข

เดบร้าก็ยิ้มแย้มเช่นเดียวกัน เธอกุมมือของแดร์ริลอย่างอ่อนโยน

แดร์ริลจะต้องปรับสมดุลกำลังภายในของเขา เขาหันไปหาหญิงสาวทั้งสองคนและถาม “พวกเธอสองคนลงมาในนี้ทำไม?”

ดวงตาของจีเวลแดงก่ำขณะเธอเอ่ยปากกล่าวเบา ๆ “ฉันคิดว่าคุณตายแล้ว ฉันเสียใจมากและฉันไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ฉันเลยกระโดดลงมาในนี้”

แดร์ริลปลอบจีเวลเมื่อเขาได้ยินเธอกล่าวเช่นนั้น

เดบร้ายิ้มและกล่าว “ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันจะตามคุณไปทุกที่จนกว่าชีวิตจะหาไม่ เราจะล่มหัวจมท้ายไปด้วยกัน ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนมันได้”

ว้าว

แดร์ริลนั้นตกตะลึง เขารู้สึกอบอุ่นอยู่ภายในใจ เขาแทบจะร้องไห้ขณะที่เขากุมมือของหญิงสาวแน่ขนัด

“นายท่าน!” จีเวลตะโกนออกมาด้วยความตกใจ “นายท่าน แท่นหยกแท่นนี้มันคืออะไร?”

“ฉันไม่รู้เหมือนกัน มันไม่ละลายหายไปในลาวา มันจะต้องเป็นสมบัติล้ำค่าอะไรสักอย่างแน่เลย” แดร์ริลขมวดคิ้วขณะที่กล่าวตอบคำถามเธอ

แดร์ริลเอื้อมมือไปจับที่แท่น แท่นนั้นเรียบเนียนเป็นมันเงาและผิวสัมผัสยังอบอุ่นมากอีกด้วย มันเป็นวัสดุที่แปลกประหลาด

หลังจากเขาจ้องมองมันสักพัก แดร์ริลก็นึกไม่ออกถึงที่มาของมัน เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่สนใจแท่นหยกไปก่อน

ใบหน้าของจีเวลร้อนผ่าวตัวเธอดูแดงเถือก เธอกล่าว “นายท่าน ในนี้มันร้อนมาก”

แดร์ริลปาดเหงื่อบนหน้าผากของเขา

ซวย!