บทที่ 839

ในขณะเดียวกัน ที่พักอีกแห่งหนึ่งในเมืองหลวงของโลกใหม่

โอฟีเลียนั่งอยู่ภายในห้องบนชั้นสอง สีหน้าของเธอขึงขังแววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความโกรธเคือง เธอเองก็ได้ยินเรื่องราวที่ลูกศิษย์ของเธอล่อลวงแดร์ริลไปที่ปล่องภูเขาไฟกับเรเชลเช่นกัน

อีวานนั่งคุกเข่าอยู่หน้าเธอ สีหน้าของเขาหวาดหวั่น

บรรดาลูกศิษย์คนอื่น ๆ ยืนเรียงรายล้อมรอบตัวเขา พวกเขาต่างนิ่งเงียบสงบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจ

บรรยากาศภายในห้องนั้นตึงเตรียดเหนือคำอธิบายใด ๆ

“อีวาน นายกล้าดียังไงถึงมาโกหกอาจารย์ของตัวเอง?” โอฟีเลียตะคอกจนตัวสั่น “ทีแรกนายซุ่มโจมตีแดร์ริล และจากนั้นนายและเรเชลก็ไปยุแยงให้เกิดความเข้าใจผิดกันระหว่างแดร์ริลและสำนักง้อไบ๊อีก นายคิดว่านายจะปกปิดมันจากฉันได้งั้นเหรอ? มีสาวกสำนักวณิพกสองสามคนเห็นสิ่งที่นายทำลงไปทั้งหมดเมื่อคืน! นายกล้าทำเรื่องชั่ว ๆ แบบนั้นได้ยังไง?”

โอฟีเลียมองด้วยความผิดหวัง และเธอก็รู้สึกปวดใจ “ไม่ว่าจะยังไง แดร์ริลก็ถือเป็นพี่น้องร่วมสำนักของนาย!”

“ท่านอาจารย์...”

อีวานร้องห่มร้องไห้ ขณะที่คุกเข่าอยู่ต่อหน้า “ผมผิดไปแล้ว ท่านอาจารย์ พ่อของเรเชลยืนกรานที่จะบังคับให้เธอแต่งงานกับแดร์ริล ผมโมโหมากจนสติหลุดมันทำให้ผมพลั้งผิดครั้งใหญ่...”

“ท่านอาจารย์ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย” อีวานยกมือขึ้นมาตบตีใบหน้าตัวเองอย่างต่อเนื่อง

เพียะ! เพียะ! เพียะ!

ทุกคนได้ยินเสียงตบดังฟังชัดอยู่ภายในห้อง บรรดาลูกศิษย์สาวกสองสามคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มรู้สึกเศร้าเสียใจเมื่อเหตุการณ์เช่นนี้

เฮ้อ!

โอฟีเลียสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีวาน เธอถอนหายใจเบา ๆ และไม่ได้กล่าวอะไรต่อ ถึงแม้ว่าอีวานจะได้กระทำความผิดบาปที่ไม่อาจจะให้อภัยได้ แต่เขาก็เป็นหนึ่งในลูกศิษย์สาวกของเธอที่มีพรสวรรค์มากที่สุดของเธอ โอฟีเลียรู้สึกไม่เต็มใจที่จะต้องลงโทษเขาอย่างรุนแรงสาสม

…

ระหว่างนั้นที่พระราชวังกวนเป๋งในเมืองหลวงของโลกใหม่

เจ้าศักดินาเคนนี่ เบรดนั้นเป็นรัฐมนตรีข้ารับใช้ของจักรพรรดิและเขามีคฤหาสน์หลังโตใหญ่มโหฬาร ในขณะนั้นโมนิก้าก็อยู่ภายในสวนหลังคฤหาสน์ เธอกำลังเพลิดเพลินกับดอกไม้ขณะที่เธอนั่งสนทนากับคนรับใช้สองสามคนเพื่อคลายเหงาคลายเบื่อ