บทที่ 85

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

แรงตบของแดร์ริลทำให้หัวใจของทุกคนเต้นผิดจังหวะกันเลยทีเดียว ทั้งคฤหาสน์ลินดันเงียบสนิท

สุดท้าย รถตำรวจสองคันก็มาถึง เมแกน แคสเทลโล—ในชุดเครื่องแบบ—นำเหล่าตำรวจเข้ามาในคฤหาสน์ เมื่อเข้ามาถึงโถงหลัก เธอก็หน้าบึ้งกับภาพตรงหน้าเธอ

"อย่าขยับ!" เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้าไปในที่เกิดเหตุ

แดร์ริลหยุดลง ค่อย ๆ ยืนขึ้น แล้วยืดเส้นข้อมือ เมื่อจำแดร์ริลได้ เมแกนก็เดินไปหาเขา

"ใครโทรหาตำรวจ?" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถาม เขาเปิดสมุดรายงานระหว่างตรวจสถานที่โดยรอบ

ลิลี่เริ่มตั้งสติอย่างรวดเร็ว "ฉัน… มันเป็นฉันเอง"

"คุณบอกว่ามีบางคนกำลังทำร้ายสามีคุณ? ชายที่นอนอยู่กับพื้นใช่สามีคุณรึเปล่า? เจ้าหน้าที่ตำรวจชี้ไปที่แทบจะดูไม่ออกว่าเป็นเทรนท์ ยัง บนพื้น เขาเขียนรายงานและสอบสวนในเวลาเดียวกัน

"ไม่ ไม่ เขา… เขาไม่ใช่สามีฉัน" ลิลี่ส่ายหัว สายตาเธอไปที่แดร์ริลอย่างรวดเร็ว เธอกระซิบ "เขาต่างหาก" ในตอนนั้นเอง เธอก็งุดหน้าลงด้วยความเขินอาย ใบหน้าเธอแดง เธอน่ารักจนพูดไม่ออกเลยในตอนนี้

เมื่อได้ยินลิลี่ยอมรับแดร์ริลเป็นสามีต่อหน้าต่อตาทุกคน แดร์ริลก็รู้สึกดีใจจนอธิบายไม่ถูก

หนึ่งในเจ้าหน้าที่กลินน้ำลายเหนียวคอ เขากำลังประเมินแดร์ริล 'ชายคนนี้ทุบตีเทรนท์จนถึงจุดที่เขาป้องกันตัวเองไม่ได้เลยเหรอ?!'

ในเวลาเดียวกัน เทรนท์—บนพื้น—ก็ร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด "เจ้าหน้าที่ คุณต้องช่วยผม! ชายคนนี้บ้าไปแล้ว!" จากการถูกกระทืบโดยลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านคนอื่น เทรนท์ยอมไม่ได้จนต้องร้องขอความเป็นธรรมจากตำรวจที่เพิ่งมาถึง

"พอแล้ว! ทุกคนกลับไปที่สถานีตำรวจแล้วจดรายงานไว้!" เมแกนตัดบทในขณะที่เหลือบมองเทรนท์ เขาหุบปากลงทันที แล้วจ้องที่แดร์ริลอย่างไม่พอใจ

"นาย อยู่ก่อน ถามคำให้การจากพยานทุกคน" เมแกนชี้ไปที่เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง เธอหันไปที่แดร์ริลแล้วกล่าวเสริม "ตามเราไปที่สถานีตำรวจด้วยค่ะ"

แดร์ริลพยักนหน้า ลิลี่ดูกังวล เธอกล่าวเสียงอ่อน "ฉันจะไปด้วย"