บทที่ 849

แดร์ริลหลับตาแน่น ในขณะที่มือและขาของเขายังคงเคลื่อนไหวด้วยการกระทำที่แปลกประหลาด

เขากำลังอยู่ในระหว่างการพัฒนากระบวนท่าการต่อสู้และเขาก็หมกมุ่นอยู่กับมันอย่างเต็มที่

จีเวลและเดบร้าไม่กล้าขัดจังหวะเขา พวกเธอจึงรออย่างเงียบ ๆ

พวกเธอไม่เคยคิดฝันว่าจะต้องรอเขานานหลายร้อยวัน

เวลาได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้น หนึ่งปีผ่านไป

…

ณ พระราชวังกวนเป๋ง

ที่คฤหาสน์หลังนี้ มีสวนดอกไม้บานสะพรั่ง

โมนิก้าอยู่ในศาลาภายในสวน เธออยู่ในชุดผ้าไหมยาว รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าของเธอในขณะที่เธอนั่งอยู่ที่นั่น

เด็กชายตัวเล็ก ๆ ได้ฉลองวันเกิดปีแรกของเขา เสียงร้องเล็ก ๆ ดังขึ้นในขณะที่เขากำลังหัดเดิน รอบ ๆ ตัวเขา มีคนรับใช้หลายคนยืนอยู่ คนรับใช้อยู่ที่นั่นเพื่อคอยดูแลเขาอย่างระมัดระวัง

เด็กชายคนนั้นคือลูกชายของโมนิก้าและแดร์ริล

โมนิก้าตั้งชื่อเขาว่า แอมโบรส ดาร์บี้

ชื่อของเขา เป็นสัญลักษณ์ของความทรงจำถึงพ่อของเขาอย่างลึกซึ้ง

เมื่อเขาเติบโตขึ้น เธอเพียงแค่หวังว่าเขาจะมีพลังบวกเหมือนดั่งพ่อของเขา

หลังจากที่คลอดลูกแล้ว โมนิก้ายังคงรักษารูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอไว้ ใบหน้าของเธอเป็นสีดอกกุหลาบ เธอยังคงดูงดงาม

เมื่อครั้งที่โมนิก้าได้รับรู้เกี่ยวกับการจากไปของแดร์ริลเมื่อหนึ่งปีก่อน เธอก็เสียใจมากจนเธออยากจะฆ่าตัวตายหลายครั้ง

จนกระทั่งทารกได้เกิดมา โมนิก้าก็ค่อย ๆ ปรับเปลี่ยนอารมณ์ของเธอได้ จนเธอได้เห็นแอมโบรสเติบโตขึ้นทุกวัน โมนิก้าไม่ได้มีความปรารถนาอื่นใด เธอเพียงแค่อยากเห็นเขาเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรง