บทที่ 861

’อะไร? จะให้คุกเข่าขอขมาแดร์ริลงั้นเหรอ?’ เรเชลตัวสั่นสะท้านอย่างขัดขืนและตะคอกเสียงแข็ง “ไม่! หนูจะไม่มีวันคุกเข่า!”

“แกพูดว่าอะไรนะ?” ดวงตาของโซรันลุกโชนเป็นฝืนไฟ ขณะที่เขาตัวสั่นในความโกรธอย่างเดือดดาล

“หึ!” เรเชลสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกับใบหน้าอันงดงามของเธอที่เปี่ยมไปด้วยความขัดขืน “หนูยอมรับก่อนหน้านี้ หนูเป็นคนล่อลวงแดร์ริลไปที่ปล่องภูเขาไฟ แต่หนูไม่เสียใจที่ได้ทำลงไป! ถ้าหากมีโอกาสอีกหน หนูก็จะเลือกทำแบบเดินอีกครั้ง! เขาโชคดีที่รอดมาได้ ไม่มีวันที่หนูจะยอมขอโทษเขาไปตลอดชีวิต นับประสาอะไรกับคุกเข่า!”

“สารเลว!” โซรันเดือดดาล ทันทีที่เขาชี้หน้าเรเชลเขานั้นแทบจะเป็นลม

ในเวลาเดียวกัน ซูซานค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนข้าง ๆ พวกเขา เธอกัดฟันอดทนกับความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บและตบเข้าไปที่หน้าของเรเชล

ซูซานใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ของเธอตบหน้าเรเชล ทำให้เรเชลส่งเสียงร้องอู้อี้ลงไปนอนกองกับพื้น รอยประทับสีแดงฉานปรากฏเด่นชัดอยู่บนแก้มของเรเชล

“นี่แกจะทำให้พ่อแกโกรธจนอกแตกตายรึไง? คุกเข่าลงและขอโทษพี่ทูนหัวของแกซะ เดี๋ยวนี้!” ซูซานตำหนิด่าทอขณะที่มองหน้าเรเชล

ลูกสาวคนโตของเธอหุนหันพลันแล่นและเอาแต่ใจเกินไป! นี่ไม่ใช่เวลามาปากแข็ง!

“แม่…” เรเชลรู้สึกตัวมีสติและจ้องมองซูซานอย่างว่างเปล่า เธอไม่คิดว่าจู่ ๆ แม่ของเธอจะบันดาลโทสะขึ้นมาเดือดดาลขนาดนี้

ก่อนที่เรเชลจะได้กล่าวอะไรออกมา ซูซานก็ขัดจังหวะขึ้นมาทันทีอย่างเย็นชาและหนักแน่น “แกไม่ควรจะพูดอะไรอีก นอกจากขอโทษพี่ชายทูนหัวของแกซะ!”

ซูซานกำลังช่วยลูกสาวของเธอครั้งใหญ่ เพราะถ้าหากเรเชลไม่ยอมคุกเข่าลงและขอโทษ สามีของเธอจะต้องตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกอย่างแน่นอน!

ราเชลรู้สึกงุนงงกับเหตุการณ์นี้

บรรดาสาวกของตระกูลคาร์เตอร์ทุกคนก้มลงมองพื้นหลบสายตา ราวกับว่าไม่มีใครอยากจะช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้สงบลง ในใจของพวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่าเรเชลนั้นทำผิดที่เกือบจะสังหารแดร์ริลได้สำเร็จ

“แกจะคุกเข่าไหม?!” โซรันตะคอกเสียงแข็งด้วยดวงตาที่แดงก่ำ