บทที่ 882

เกิดอะไรขึ้น?

เงินสดมากมายอะไรเช่นนี้! มันจะต้องมีมูลค่าอย่างน้อยหลายร้อยล้านใช่ไหม?

แลร์รี่ยิ้มแห้ง ๆ และพูดว่า "คุณเบลคลีย์ คุณเจด ไอ้หนุ่มคนนี้นำเงินสดหลายพันล้านเหรียญมาซื้อห้างของเราแล้วเขาก็ตบผมด้วย เขาคงเบื่อที่จะใช้ชีวิตแล้ว ผมกำลังจะสอนบทเรียนให้กับเขา…"

จากนั้น แลร์รี่ก็ชี้ไปที่แดร์ริลที่ยืนอยู่ไม่ไกล

'อะไรนะ?

'เงินสดหนึ่งพันล้านเหรียญเพื่อซื้อห้างสรรพสินค้า?'

เฟลิกซ์และเจดตกตะลึง พวกเขามองไปตามทางของนิ้วที่แลร์รี่ชี้ไป

เฟลิกซ์แทบจะเป็นลม เขาหันมาสบตากับเจด จากนั้นทั้งคู่ก็ตื่นเต้นมาก!

เป็นเวลานานนับปี เจดได้โทรหาแดร์ริลนับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ไม่สามารถติดต่อเขาได้เลย เจดรู้สึกราวกับว่าขาของเธอกลายเป็นเยลลี่เมื่อเธอได้เห็นแดร์ริลยืนอยู่ตรงหน้าจนเธอแทบจะน้ำตาไหล

“จะสั่งสอนบทเรียนให้เขาเหรอ?”

เฟลิกซ์มองดูแลร์รี่ด้วยใบหน้าที่เย็นชาในขณะที่เขาระงับความโกรธเอาไว้

แลร์รี่พยักหน้าซ้ำ ๆ และพูดเยาะเย้ยว่า “เขาคงจะเบื่อการมีชีวิตอยู่ เขาถึงได้กล้ามาสร้างปัญหาที่ห้างของเรา...”

“ไอ้บ้า ไอ้โง่เอ้ย!”

ก่อนที่เขาจะได้พูดจบ เฟลิกซ์ก็เตะเข้าที่ท้องของแลร์รี่และตะคอกด้วยเสียงอันดัง "แกคงจะเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ!"

ตุบ!

เฟลิกซ์ปลดปล่อยกำลังเต็มที่ในการเตะครั้งนั้น จนทำให้แลร์รี่รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงและล้มลงกับพื้นทันที

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตกตะลึงจนไม่มีคำบรรยาย เพราะไม่มีใครรู้ว่าทำไมเฟลิกซ์ถึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้!

“คุณเบลคลีย์!” แลร์รี่ตกตะลึงและจ้องไปที่เฟลิกซ์อย่างว่างเปล่า “เขาเป็นคนที่สร้างความวุ่นวาย แต่ทำไมคุณกลับทุบตีผม?”