บทที่ 89

เคนท์ ฮูห์ยืนตัวตรง คิดว่าตัวเขาเองหล่อมาก เขากล่าว "ประธานวูดดอลล์ เป็นเกียรติที่ได้พบค-"

เคนท์นิ่งค้าง เวย์นไม่ได้ทองเขาเลย เขาตรงไปหาแดร์ริล

"คุณดาร์บี้ ตามที่คุณเรียก มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?"

อะไรนะ? คุณดาร์บี้? เวย์น วูดดอลล์เรียกลูกเขยนี่ด้วยคำสุภาพ?

ทุกคนอ้าปากค้าง พวกเขางุนงง เป็นไปได้ยังไงที่ไอ้ขี้แพ้อย่างแดร์ริลจะรู้จักกับคนแบบเวย์น วูดดอลล์?

ในขณะที่ทุกคนยังคงตกใจ แดร์ริลก็ยิ้มอย่างนุ่มนวล เขาพยักหน้าให้เวย์น "ไม่มีอะไรพิเศษ ฉันแค่อยากเจอนาย" แดร์ริลกล่าว

"คุณดาร์บี้ คุณใจดีเกินไปแล้วครับ!" เวย์นหัวเราะอย่างสุภาพ เขากวาดสายตาไปรอบห้องแล้วก็เข้าใจสถานการณ์ เขากล่าวเสริม "คุณดาร์บี้ คุณควรจะบอกผมว่าคุณจะมาสิครับ ผมจะได้เตรียมการไว้ให้คุณ"

จากนั้น เวย์นก็โบกมือให้บริกร "บอกผู้จัดการว่าให้ยกเว้นค่าใช้จ่ายของห้องนี้"

อะไรนะ? ฟรี? เคนท์และที่เหลือตกใจสุด ๆ มองแดร์ริลด้วยความรู้สึกซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม หมอนี่ทำให้เวย์น วูดดอลล์ เคารพเขาขนาดนี้ได้อย่างไร?

ในขณะที่บริกรกำลังจะไป แดร์ริลก็ยืนขึ้นแล้วส่ายหัว "ไม่ต้องลำบาก! ค่าใช้จ่ายวันนี้ควรถูกนับทุกเซ็นต์ ฉันไม่ใช่คนจ่ายและยังแทบไม่ได้แตะอะไรเลย อีกอย่าง คนพวกนี้ก็ไม่ได้ขาดเงิน"

เวย์นตอบสนองโดยการส่งสัญญาณให้บริกรจากไป

"โอเค พอแล้ว ฉันก็ควรไปได้แล้ว นายคงจะยุ่งสินะ" แดร์ริลโบกมือให้เวย์น ท่าทีของเวย์นมีผลอย่างมากต่อคนที่เหลือ