ตอนที่ 909
บทที่ 909
October 21, 2026
ชายชาตรีสามคนก็ก้าวเข้ามาภายในห้องโถง!
ทางด้านซ้าย มีชายผู้ถือขวานด้ามยักษ์อยู่ในมือและเขามีรังสีสังหารคุกรุ่น เขาคือแด๊กซ์ แซนเดอร์สจากสำนักภูเขาบุปผา!
ทางด้านขวา มีชายผู้ถือพัดกระดาษอยู่ในมือ เขาดูเฉลียวฉลาดและอ่อนโยน เขาคือประมุขนิกายตำหนักอมตะ เชสเตอร์ วิลสัน!
แดร์ริล ยืนนิ่งไร้อารมณ์อยู่ตรงกลาง ดวงตาของเขาเป็นสีแดงเถือก!
“แดร์ริล?!” อีเว็ตต์ถึงกับกระโดดโลดเต้น เธอรู้สึกประหลาดใจและยินดีปรีดา!
‘แดร์ริลยังไม่ตาย! เขายังมีชีวิตอยู่!’ อีเว็ตต์ไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร แต่เธอนั้นก็รู้สึกดีใจมาก เธอตื่นเต้นเป็นลิงโลด
อีกด้านหนึ่ง สโลนถึงกับหน้าบึ้งตึง เธอไม่ได้คาดคิดว่าแดร์ริลจะมีชีวิตรอดหลังจากที่เขาตกลงไปในปล่องภูเขาไฟ! เขาคือต้นเหตุที่ทำให้กองทัพโลกใหม่ต้องถอยร่นออกไปจากสมรภูมิรบที่หอคอยดาวปราถนา! เธอโมโหมากที่เห็นหน้าเขาอีกครั้งในวันนี้!
“ท่านอาจารย์!”
“แดร์ริล!”
มีเสียงดังสะท้อนขึ้นมาในเวลาเดียวกัน เจ้าของเสียงคือ เชอรีล มาร์คและเจ้าสำนักโอสถแอนดี้ เคอติส!
เชอรีลนั้นดีใจมากที่ได้พบกับแดร์ริล ผู้แต่งบทเพลง ‘หวานราวน้ำผึ้ง’ ให้กับเธอ มันโด่งดังไปทั่วทุกสารทิศ และทุกคนสามารถร้องมันได้ขึ้นใจ เชอรีลเฝ้าฝันถึงว่าสักวันจะได้กลับมาพบกับอาจารย์ของเธอเพื่อให้เขาแต่งเพลงให้เธออีกสักบทเพลง!
แอนดี้เองก็รู้สึกดีใจพอ ๆ กันที่ได้พบกับแดร์ริล ซึ่งก่อนหน้านี้ภรรยาของเขาต้องทุกข์ทรมานกับโรคภัยแปลกประหลาดที่เกิดจากการวางกระจกสองบาน แดร์ริลเป็นผู้ชำนาญในเรื่องฮวงจุ้ยและได้ช่วยชีวิตเธอไว้ หลังจากเหตุการณ์นั้นแอนดี้และแดร์ริลก็สนิทสนมกัน แดร์ริลจำเป็นที่จะต้องเดินทางออกจากทวีปตะวันออกอันยิ่งใหญ่และพวกเขาทั้งคู่ก็ไม่ได้พบเจอกันมานานเป็นปี แอนดี้คิดถึงเขาและไม่ได้คาดคิดว่าจะได้มาพบกับแดร์ริลที่นี่!
ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่แดร์ริล!
อย่างไรก็ตาม แดร์ริลไม่ได้ไหวติงต่อเสียงร้องเรียกรอบ ๆ ตัวเขา สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่มัตเตโอ
“พวกท่านไม่ได้เป็นสหายของสำนักประกายแสง ได้โปรด เชิญออกไปเดี๋ยวนี้” ลอร่าค่อย ๆ เดินเข้ามาหาพวกเขา
“อืม ดูเหมือนว่าในวันนี้พวกท่านทั้งสองกำลังเฉลิมฉลองงานวันเกิดกัน” ใบหน้าของแดร์ริลไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมา รู้สึกราวกับว่าเขาจะต้องฝืนใจตัวเองให้กล่าวอะไรออกมา “พวกเราสามคนเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของสำนักประกายแสงมานานแล้ว และพวกเราก็อยากจะมาที่นี่เพื่อมอบคำอวยพรให้กับพวกท่าน”
ทั่วทั้งห้องโถงก็หัวเราะเกรียวกราว
“อ่อ พวกเขามาที่นี่เพื่อจะแสดงความเคารพนี่เอง!”