บทที่ 92

หลังจากที่เคนท์ตอบสนอง เมแกนก็พูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว เธอเพียงส่ายหัวอย่างเงียบงัน

สกายเลอร์หัวเราะอย่างซุกซน "เจ้าหน้าที่แคสเทลโล คุณต้องล้อผมเล่นแน่! ผมใช้ความพยายามไปมากในการลักพาตัวพวกคุณสามคน ทำไมผมต้องปล่อยพวกเขาไปเพียงเพราะคุณสั่งด้วยล่ะ?"

เขามองไปที่เคนท์แล้วกล่าว "ฉันรู้จักนาย นายคือหนึ่งในพวกเด็กร่ำรวยของเมืองตงไห่ เคนท์ ฮูห์ ใช่ไหม?"

เคนท์พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามเอาใจสกายเลอร์ จากนั้นเขาก็เสนอ "ใช่ครับ ผมเอง! ถ้าคุณปล่อยผมไป ผมจะให้เงินคุณ! บอกราคามาเลย! ผมจะให้คุณเอง!"

สกายเลอร์หัวเราะ "กลัวความตายสินะนายน่ะ? ฉันได้ยินมาว่านายกับเจ้าหน้าที่แคสเทลโลหมั้นกัน ฉันพูดถูกไหม? ในฐานะลูกผู้ชาย นายไม่อยากช่วยคู่หมั้นนายหน่อยเหรอ?"

เคนท์เปิดปากของเขา แต่กลับไม่มีคำพูดหลุดออกมา เขากลืนมันลงอย่างยากลำยาก เขาตะลึง

สกายเลอร์เมินเขาแล้วหันไปหาแดร์ริล "ถึงกับสามารถทานอาหารร่วมกับนายน้อยเคนท์ได้ นายเองก็คงรวยสินะ" แดร์ริลไม่เข้าใจที่สกายเลอร์กล่าว เขาขมวดคิ้ว

สกายเลอร์กล่าวต่อด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "เอาล่ะ พวกนายทั้งสองไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนิกายจ้าวสวรรค์ ฉันเองก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล ฉันจะปล่อยให้พวกนายหนึ่งคนรอดไป"

หัวใจของเคนท์ถึงกับเต้นผิดจังหวะ แดร์ริลถามอย่างสุขุม "นายหมายความว่ายังไง?"

สกายเลอร์แค่นเสียงหัวเราะ "ก็ง่าย ๆ มาใช้วิธีแบบนักธุรกิจของพวกนายดีกว่า นายสองคนต้องแข่งกันประมูลชีวิตตัวเอง ใครให้ราคาสูงที่สุดรอด ส่วนคนที่ประมูลได้ต่ำกว่า… ฉันจะเริ่มจากการตัดหนึ่งนิ้วออก จากนั้นก็จะโยนนายลงไปในห้องปิดตาย"