บทที่ 937

โจรงชายฉกรรจ์คนอื่น ๆ ก็เริ่มส่งเสียงโห่ร้องยุยง

ทอรัสยิ้มอย่างวายร้ายขณะเขาโบกมือขึ้นมา “พี่น้อง มัดตัวเธอไว้!”

ไอ้หยา!

บรรดาลูกศิษย์สาวกของทอรัสก็พุ่งตัวเข้าล้อมรอบตัวลิลี่

“แก…”

ลิลี่ขบริมฝีปาก เธอรู้สึกเขินอายและขุ่นเคือง

ทอรัสยิ้มอย่างชั่วร้ายให้กับลิลี่และกล่าว “ฉันชอบเธอ นับว่าเป็นเกียรติมากที่เธอจะได้มาเป็นนายหญิงสำนักเรา ฉันขอแนะนำให้เธออย่าดื้อดึงจะดีกว่า” จากนั้นเขาก็หัวเราะร่า

ลิลี่ตัวสั่นเทา ขณะที่กำกระบี่อยู่ในมือแน่นขนัดและพุ่งตัวบุกเข้าใส่

เธอฝ่าฟันอุปสรรคมามากมายและเธอก็ได้ฝึกฝนบ่มเพาะพลังกับสำนักสุญตามานานเป็นปี ลิลี่กลายเป็นที่คนที่ห้าวหาญแล้ว เธอไม่ใช่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่ขี้กลัวอีกต่อไป

ลิลี่แค่อยากจะหนีออกไปจากที่นี่ด้วยความสามารถของเธอเอง

แต่กระนั้นก็ดี ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีร่างกายของเธอก็อ่อนล้าแล้ว เธอจะหลบหนีออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร?

เปรี้ยง!

ทอรัสโผล่ขึ้นมมาจากด้านหลัง ราวกับสายฟ้าแลบ เขายื่นมือออกมาและสะกดจุดลิลี่

ทันใดนั้น กระบี่ของลิลี่ก็หลุดมือในขณะที่ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปทั้งตัวและขยับไม่ได้!

ทอรัสหัวเราะ

จากนั้นเขาก็ฉีกยิ้มให้กับลิลี่ “ฉันบอกเธอแล้ว ว่าอย่าดื้อด้าน ยอมมาเป็นนายหญิงสำนักฉันแต่โดยดีซะเถอะ”

ทอรัสยกมือขึ้นมาและกระชากหน้ากากของลิลี่

เฮือก!