บทที่ 957

”เห็นไหม ฉันบอกแล้วไม่มีผิด! นิทรรศการออกจะคึกครื้น!” ซาร่ากล่าวอย่างมีความสุข สีหน้าท่าทางร่าเริงของเธอ สดใสราวกับนกน้อยที่ถูกปล่อยออกจากกรง

จากนั้นหนึ่งในเจ้าหน้าที่จัดนิทรรศการก็เดินขึ้นมาข้างหน้าและประกาศผ่านโทรโข่ง “ทุกท่าน งานนิทรรศการเริ่มขึ้นแล้ว! กรุณาเข้าไปในห้องโถงตามลำดับแถว อย่าดันกัน อย่า...”

ก่อนที่เขาจะได้ประกาศจบประโยค มวลชนที่เข้าแถวอยู่ก็กรูกันเข้าไปในห้องโถงงานนิทรรศการ

งานนิทรรศการมีวัตถุโบราณของสะสมมากมายเช่น หยกคละสี งานเขียนพู่กันจีน และภาพวาด มันมีของสะสมทุกแขนง! สิ่งของทุกอย่างมีตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซีโจวจนถึงปลายยุคราชวงศ์ชิง มีวัตุโบราณจัดแสดงอยู่จากทุกราชวงศ์

แขกผู้ร่วมงานที่เดินเข้ามาในนิทรรศการก็เริ่มควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พวกเขาอยากจะถ่ายรูปของทุกอย่าง

แดร์ริล เดบร้า และซาร่ากำลังชื่นชมกับวัตถุโบราณของสะสม เดบร้านั้นไม่ได้สนใจในวัตถุโบราณมากนัก แต่เธอใคร่รู้เกี่ยวกับภาพวาดและการประดิษฐ์ตัวอักษร

แดร์ริลสังเกตุเห็นว่าบนผนังในห้องจัดแสดงเต็มไปด้วยภาพวาดและการประดิษฐ์ตัวอักษรจากฝีมือของศิลปินชื่อดังมากมาย แต่กระนั้นมันก็ยังมีสำเนาของปลอมอยู่จำนวนมาก

“ดูสิ! เร็วเข้า มาดูนี่!”

มีคนในมวลชนส่งเสียงตะโกนขึ้นมา และพวกเขาก็เดินตามเสียงไปและเห็นงานประดิษฐ์ตัวอักษรแขวนอยู่บนผนัง ทุกคนในที่เข้าไปดูต่างตื่นเต้นตื่นตา!

“ไม่แปลกใจเลยที่เขาเป็นปราชญ์แห่งการเขียนพู่กันจีน! ดูงานของเขาสิ มันทั้งคารมคมคายและเร้าอารมณ์!”

“ใช่ ผลงานชิ้นนี้ของหวังซีจีประเมินค่าไม่ได้จริง ๆ!”

แขกผู้ร่วมงามก็หยุดกล่าวเชยชมผลงานไม่ได้

เดบร้าดึงตัวแดร์ริลอย่างตื่นเต้นเพื่อเข้าไปดู

เมื่อพวกเขาแทรกตัวเข้าไปยืนอยู่หน้ามวลชน พวกเขาก็เห็นว่ามันเป็นงานประดิษฐ์ตัวอักษรที่เก่าแก่ มันคือชุดงานเขียนผิงอันเถี่ยของหวังซีจี!

แดร์ริลแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ นั่นมันคืองานประดิษฐ์ตัวอักษรของเขา!

ซาร่าเคยบอกเขาว่าเธอมอบงานชิ้นนี้ให้กับเพื่อน แล้วมันมาโผล่อยู่บนกำแพงของงานนิทรรศการได้อย่างไร? แดร์ริลขบขันอยู่ภายในใจ เห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจทำอะไรบางอย่างเป็นพิเศษเพื่อทำให้ชิ้นงานดูเก่าขึ้น ราวกับว่ามันเป็นชิ้นงานที่แท้จริงของหวังซีจี คนสมัยนี้คงจะปลอมแปลงได้ทุกอย่างจริง ๆ แม้แต่ชิ้นของเขาเองก็ยังถูกเอามาจัดแสดงในงานนิทรรศการ!

เดบร้าหัวเราะเบา ๆ ขณะที่เธอหันไปกล่าวกับแดร์ริล “ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นกับงานชิ้นนี้จังเลย?”