บทที่ 964

ด้วยคำถามของแดร์ริล เดบร้าจ้องไปที่จีเวลอย่างกังวลใจด้วยแววตาที่ลุกวาวและเบิกกว้างของเธอซึ่งเต็มไปด้วยความทุกข์ร้อน

ซาร่าที่กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ ก็รบเร้า “จีเวล บอกเราเร็ว ว่าใครกล้ามาทำร้ายเธอ? พี่แดร์ริลไม่มีทางปล่อยพวกเขาไว้แน่”

“อืม… ” จีเวลกัดริมฝีปาก เมื่อหันหน้าไปหาพวกเขาทั้งสามคน เธอครุ่นคิดอยู่ในใจก่อนจะลังเลกล่าวเบา ๆ “คืนนั้นมันมืดมาก ฉัน... ฉันมองเห็นไม่ชัด”

จีเวลรู้สึกคับข้องใจอยู่ภายในอย่างหนักหนา ในตอนที่เธอกล่าวตอบเช่นนั้น เธอไม่กล้าสบตาแดร์ริล เธอรู้ตัวดีว่าเป็นฝีมือของอีวอน ยัง ในคืนนั้น แต่เธอทำใจไม่ได้ที่จะบอกแดร์ริล

จีเวลไม่รู้ว่าสาเหตว่าทำไมอีวอนถึงทำร้ายเธอ จีเวลรู้เพียงแค่ว่าแดร์ริลและอีวอนผูกพันกันมากแค่ไหน เธอกลัวว่ามันจะส่งผลกับความสัมพันธ์ของพวกเขาถ้าหากเธอบอกความจริง

เธอเชื่อว่าคนที่แดร์ริลหลงรักจะต้องมีจิตใจดี อีวอนจะต้องมีเหตุผลอยู่เบื้องหลังที่ทำร้ายเธอ จีเวลจึงตัดสินใจที่จะไม่บอกความจริงตอนนี้ แต่อยากจะไปถามอีวอนด้วยตัวเอง

‘เธอมองไม่เห็นว่าพวกเขาเป็นใคร?’ แดร์ริลขมวดคิ้ว เขาไม่ได้คิดอะไรต่อ ได้แต่ถอนหายใจและปลอบประโลมจีเวลอย่างเบามือ “ไม่เป็นไรถ้าเธอมองไม่เห็น จากนี้ต่อไปฉันจะปกป้องเธอเองจะไม่ปล่อยให้เธอตกอยู่ในอันตรายอีกแล้ว”

จากนั้น แดร์ริลก็กอดจีเวล

เดบร้ายืนกระสับกระส่ายอยู่ข้าง ๆ สีหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจ

‘จีเวลมองไม่เห็นว่าใครเป็นคนทำ?’ เดบร้าเชื่ออย่างหนักแน่นว่าเป็นฝีมือของอีวอน ยัง ตั้นแต่แรก แต่กระนั้นแดร์ริลก็ไม่ปักใจเชื่อว่าเป็นอีวอน เมื่อตอนนี้จีเวลก็อ้างว่าเธอมองไม่เห็นว่าใครเป็นคนเข้ามาทำร้ายเธอ แดร์ริลก็ยิ่งมั่นใจว่าไม่ใช่อีวอน

ทันใดนั้น จีเวลก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ และกล่าวถามอย่างแผ่วเบา “นายท่าน แล้วพี่อีวอนอยู่ไหนเหรอ?”

แดร์ริลหัวเราะ “ฉันส่งเธอกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลยังเมื่อสองวันก่อน ยังไงซะ เธอก็ห่างบ้านมาปีกว่า”

“ฟิ๊ว...” จีเวลถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเธอได้ยินคำตอบ และพยักหน้าเบา ๆ

จีเวลคงจะถามอีวอนอย่างจริงจังว่าทำไมถึงทำร้ายเธอทันทีที่มีโอกาส เมื่อเธอครุ่นคิดเช่นนั้น จีเวลก็แอบกลุ้มใจ