บทที่ 972

แดร์ริลไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเมื่อเขาต้องเผชิญหน้ากับคนสองสามพันคน เขาอยากจะอธิบายตัวเองให้คนอื่นเข้าใจจริง ๆ แต่ไม่ว่าจะสรรหาคำอะไรมากล่าวมันก็คงจะแสดงความคิดที่แท้จริงของเขาไม่ได้และมันก็เป็นเพราะดักลาส เจนเซ่นที่คอยสุมไฟให้เกิดปัญหาทะเลาะเบาะแว้ง

อย่างไรก็ตาม แดร์ริลก็รู้ดีว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะต้องอธิบายในตอนนี้ เพราะบรรดาเจ้าสำนักทั้งหลายก็ฝังใจว่าดักลาสเป็นคนของแดร์ริลไปแล้ว

แด๊กซ์และเชสเตอร์หันมามองหน้ากัน ทั้งคู่รู้สึกวิตกกังวลอย่างมากกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น

“แบบนี้มันไม่เหมาะสม!” เชสเตอร์อดไม่ได้ที่จะต้องตะโกน “กฎบอกไว้ว่าให้สู้กันทีมต่อทีม แต่ตอนนี้พวกคุณทุกคนกำลังเอาทีมมารวมกันมั่วซั่วไปหมดแล้ว พวกคุณไม่คิดว่ามันผิดกฎรึไง?”

เมื่อเชสเตอร์กล่าวเช่นนั้น แด๊กซ์ก็ทำตามและตะโกน “ใช่! ถ้าพวกแกอยากจะเล่นกันแบบนี้ สำนักภูเขาบุปผาและนิกายตำหนักอมตะก็จะลงเล่นด้วย พวกเราจะอยู่ทีมแดร์ริล!”

ดักลาสตีหน้าเศร้าในขณะที่เขาแกล้งโวยวาย “ท่านประมุขนิกายวิลสัน ดูเหมือนว่าคุณกำลังจะโทษผมที่ทำร้ายท่านประมุขดาร์บี้จากวาจา แต่ผมศรัทธาในตัวของเขามาก เข้าใจไหม? ในฐานะที่คุณเป็นพี่น้องร่วมสาบานของเขา คุณไม่เชื่อในตัวเขาบ้างเลยเหรอ?”

“ไอ้เวร!” แด๊กซ์ชี้หน้าดักลาสและตวาดใส่ จากนั้นเขาก็กรอกตามองไปรอบ ๆ “พวกแกมันโง่! เราพี่น้องสามคนไม่มีความสนใจอะไรเลยในตำแหน่งหัวหน้าพันธมิตร แดร์ริล เชสเตอร์ พวกเราไปกันเถอะ”

“แด๊กซ์”

แดร์ริลสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันต้องขอลองดู ในเมื่อเจ้าสำนักทั้งหลายเขาอยากจะแข่งขันกัน”

ในตอนแรกแดร์ริลไม่ได้ต้องการจะเป็นหัวหน้าพันธมิตร กระนั้นก็ดี เขาเพิ่งจะฉุกคิดได้และตระหนักว่าตำแหน่งหัวหน้าพันธมิตรนั้นมีความสำคัญมาก มันคงจะดีถ้ามีวีรบุรุษขึ้นครองตำแหน่ง แต่จะเกิดอะไรขึ้นกับจักรวาลโลก ถ้าหนึ่งในลูกกระจ๊อกผู้แปรพักตร์ของโลกใหม่ได้ตำแหน่งหัวหน้าพันธมิตรไปครอง?

ด้วยเหตุนี้ แดร์ริลจึงครุ่นคิดและตัดสินใจว่าเขาควรจะเป็นหัวหน้าพันธมิตร!

ในขณะนั้นทุกคนต่างตกตะลึง!

แดร์ริลกล้ารับคำท้า! เขาใจถึงอะไรขนาดนี้!

สำนักบู๊ตึ๊งและสำนักเส้าหลิน ไม่เสียเวลาที่จะกล่าวอะไรเพิ่มเติม

“สาวกบู๊ตึ๊ง โจมตี!”