บทที่ 99

พอล เจมส์ เรียกเธอว่าพี่สะใภ้ นี่ลิลี่มีชู้รึเปล่า? ทุกคนงุนงงไปหมด

จากนั้นพอลก็เดินมาหาแดร์ริล แล้วคำนับให้เขา!

"พี่ ถ้าผมรู้ว่าพี่สะใภ้คือลิลี่ ผมคงไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาแบบนี้"

แดร์ริลไม่ได้กล่าวอะไร เขาเพียงแค่พยักหน้า

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมไปก่อนนะครับ" พอลกล่าว แล้วจากไป

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เมื่อพอลจากไป เหล่าลินดันถึงตั้งสติได้

มันเกิดอะไรขึ้นกัน? หุ้นห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นเป็นของลิลี่?

คุณย่าลินดันจ้องไปที่ลิลี่ด้วยความไม่ชอบมาพากล เธอต้องการคำอธิบาย แต่เธอพูดไม่ออก

ในอีกด้านหนึ่ง ลิลี่กำลังสั่นเทา มันเหมือนเธอกำลังฝัน เธอซ่อนความสงสัยไม่ได้เลย เธอถามแดร์ริล "แดร์ริล นายกับพอล..."

"ก็แค่เพื่อนน่ะครับ" แดร์ริลตอบง่าย ๆ เขาต้องการหยุดลิลี่จากการตรวจสอบตัวเขา เขากล่าว "ผมต้องไปแล้ว ไม่อย่างนั้นผมคงไปทำงานสาย" จากนั้นเขาก็หันหลังจากไป

ในรถ เขากังวลเล็กน้อย เขาส่งข้อความให้ลิลี่ "กอดหุ้นนั้นไว้ให้ดี ๆ ต่อให้คุณย่าลินดันเปิดปากขอ คุณก็ห้ามให้เธอ จากนี้ไป คุณจะเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ของลินดัน"

ลิลี่ ผู้ซึ่งยังคงตะลึงได้รับข้อความ เธอก็ตอบกลับทันที 'เข้าใจแล้ว"

หลังจากเรื่องมันเกิดขึ้น เธอก็ได้เห็นว่าตระกูลของเธอเป็นคนยังไง ตอนนี้หุ้นในมือของเธอเป็นดั่งเครื่องรางคุ้มภัยให้เธอ แน่นอน เธอไม่มีทางมอบให้ใครง่าย ๆ แน่

แดร์ริลถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อส่งข้อความให้ลิลี่เสร็จ เขาก็ขับรถออกไป

เมื่อเขามาถึงบริษัท แพลทินัม มือถือของเขาก็ดังขึ้น มันมาจากหมายเลขไม่ระบุชื่อ แต่เบอร์นี้ลงท้ายด้วยเลขแปดถึงหกตัว หลังจากการพินิจย์อยู่ครู่หนึ่ง เขาก็รับสาย

"ฮัลโหล นี่ใช่คุณดาร์บี้รึเปล่าครับ?" เสียงจากผู้โทรฟังดูเหมือนชายวัยกลางคน ที่มีเสียงต่ำ เหมือนบาริโทน

แดร์ริลขมวดคิ้วแล้วถาม "คุณเป็นใคร? คุณได้เบอร์ผมมาได้ยังไง?"

ชายคนนั้นหัวเราะแล้วตอบอย่างสุภาพ "แบรนดอนให้เบอร์คุณกับผม"

แบรนดอน?