ตอนที่ 2 จะไม่อดทนกับคุณอีกต่อไป

แทนไทยยอมทำตามคำขอของโศภิตา เพราะหมอต่างเคยมั่นใจว่าทักษอรไม่มีโอกาสที่จะฟื้นขึ้นมาอีก แต่เขาเฉยเมยและเย็นชากับเธอเสมอมา โศภิตาเชิดคางขึ้นและมองตรงไปที่เขาโดยไม่สะดุ้งสะเทือน “ฉันคือภรรยาของคุณ เพราะฉะนั้นทำไมฉันต้องย้ายออกในขณะที่เธอกำลังจะย้ายเข้า” แทนไทยก้มลงมองเธอทันที สีหน้าของเขาค่อย ๆ ย่ำแย่ และความมืดครึ้มในดวงตาของเขาก็น่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ “ทำไมงั้นเหรอ เพราะตามที่ทักษอรบอก เธอคือคนที่ขับชนทักษอรเมื่อหกปีก่อน!” โศภิตาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นรอยยิ้มอันขมขื่นก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเธอ “แล้วถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ได้ทำ คุณจะเชื่อฉันหรือเปล่า” แทนไทยขยับเข้าไปหาเธอทีละก้าว สุดท้ายก็บังคับให้เธอจนมุม เขาคำรามอย่างเย็นชา “เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธออย่างนั้นเหรอ” เขาจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีเข้มของเขา ดวงตาที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากความรังเกียจ “เธอมันผู้หญิงจิตป่วย ฉันแทบจะรอไม่ไหวแล้วที่จะได้ชดใช้ความทุกข์ของทักษอรคืนให้เธอเป็นร้อยเป็นพันเท่า!” สีหน้าของแทนไทยเต็มไปด้วยความเย็นชา โศภิตารู้สึกตกตะลึงเมื่อเห็นความโหดเหี้ยมในดวงตาของเขา ผ่านมาหกปีแล้ว เธอคิดว่าเธอจะสามารถก้าวผ่านกำแพงของเขาไปได้ ถึงแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม แต่หัวใจของเขายังคงเย็นเป็นน้ำแข็ง “ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนั้น” โศภิตาเม้มปากแน่น แทนไทยจ้องมองเธออย่างเหยียดหยาม ดวงตาสีเข้มของเขาดูเย็นชา และไม่มีความอบอุ่นแม้เพียงเล็กน้อยอยู่ในดวงตาคู่นั้นเลย “เธอเป็นผู้หญิงฉลาด เธอน่าจะรู้นะว่าควรทำยังไง” เมื่อพูดจบ เขาก็จากไป เหลือทิ้งไว้เพียงห้องที่เต็มไปด้วยความเปล่าเปลี่ยว โศภิตามองตัวเองในกระจก ตัวเธอดูซีดเซียวและทรุดโทรม เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนในกระจกเป็นใคร เธอรู้สึกภาคภูมิใจในตอนแรก และในที่สุดเธอก็กลายเป็นคนที่เหี่ยวเฉาในความสัมพันธ์นี้ช่างตลกสิ้นดีหลังจากเวลาผ่านไปสักพัก เธอจึงถอนหายใจออกมาอย่างช้า ๆ