บทที่ 102

“อธิบายอะไรกัน!” เฉียวซิงเจียเดินมาปกป้องเสิ่นชิงซูอยู่ด้านข้าง จ้องฟู่ซือเหยียนไม่พอใจ “พวกคุณจะหย่ากันหย่าแล้ว อาซูไม่มีลูกให้คุณหรอก คุณอย่ามาเพ้อฝันหน่อยเลย!”

เวินจิ่งซีก็มองฟู่ซือเหยียนด้วยสายตาเย็นชาเช่นกัน “ทนายฟู่ คุณทำแบบนี้จะมากจะน้อยก็เสียเกียรตินะ”

ฟู่ซือเหยียนไม่สนใจพวกเขา สายตาเย็นชาลุ่มลึกแหลมคมจ้องเสิ่นชิงซูเหมือนเดิม

เฉียวซิงเจียเลือดขึ้นหน้า กำลังคิดว่าจะให้เวินจิ่งซีดึงตัวฟู่ซือเหยียนออก ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านหลัง

ฉินเยี่ยนเฉิงพาหมอกับบุคลากรทางการแพทย์ไล่ตามมา คว้าแขนของฟู่ซือเหยียน กลับไม่กล้ากระชากเขาแรง ๆ

ผู้ชายซึ่งอารมณ์ดีอ่อนโยนในยามปกติ เวลานี้โกรธขึ้นจนหน้าเขียว “ซี่โครงหักแล้วยังวิ่งอีก! นายไม่กลัวว่าตัวเองจะตายอยู่ที่นี่หรือไง!”

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว อยากผลักฉินเยี่ยนเฉิงออก แต่พอขยับ ความเจ็บจากช่องอกก็ส่งมาถึง จึงทำให้ใบหน้าซีดเซียวมากกว่าเดิม

แต่เขายังคงไม่อยากประนีประนอม “ปล่อยฉัน...”

“คนที่ต้องปล่อยคือนายต่างหาก!” ฉินเยี่ยนเฉิงแกะมือข้างที่ฟู่ซือเหยียนจับเสิ่นชิงซู แต่แกะอย่างไรก็แกะไม่ออก จึงร้อนใจตะคอกใส่ “ปล่อยมือนะ! นายซี่โครงหักแล้ว ขืนนายยังขยับส่งเดชซี่โครงทิ่มทะลุเยื่อหัวใจจะมีอันตรายถึงชีวิตได้นะ!”

ฟู่ซือเหยียนกลับดื้อดึงเหมือนเดิม

เขาจ้องเสิ่นชิงซู ต้องการรอคำตอบจากเธอ

“เสิ่นชิงซู คุณตอบผมมา คุณท้องแล้วใช่ไหม?

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว ไม่พูด

ฉินเยี่ยนเฉิงรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะสนใจเรื่องเสิ่นชิงซูท้องหรือไม่ท้องจริง ๆ แต่ท่าทางของฟู่ซือเหยียน ดูท่าหากไม่ได้รับคำตอบจากเสิ่นชิงซูก็คงไม่ยอมเลิกราแน่

เขาถอนหายใจ มองไปทางเสิ่นชิงซู “เขาบาดเจ็บหนักมาก ไม่งั้น...คุณก็บอกความจริงเขาเถอะ”

เสิ่นชิงซูใบหน้าเย็นชา “ฉันไม่สนความเป็นความตายของเขาหรอก”

ฉินเยี่ยนเฉิง “...”

“เสิ่นชิงซู คุณวางใจเถอะ ผมไม่ตายหรอก” ฟู่ซือเหยียนมองเธอพลางยิ้มเย็น “เด็กในท้องคุณ ชาตินี้ต้องใช้แซ่ตามผมเท่านั้น!”