บทที่ 115

เสิ่นชิงซูส่งอั่งเปาให้ลุ้นในกรุ๊ปแชตของที่ทำงาน เป็นซองที่มียอดเงินค่อนข้างสูง ลู่เสี่ยวหานเป็นคนที่ดวงดีที่สุด เธอดีใจจนร้องออกมา!

“วันนี้เราเลิกงานกันเร็วหน่อยนะคะ ตอนเย็นไปกินข้าวด้วยกัน ฉันเลี้ยงเอง” เสิ่นชิงซูเดินออกจากห้องทำงานแล้วพูดกับทุกคน

“พี่ชิงซูจงเจริญ!” ลู่เสี่ยวหานลุกจากโต๊ะทำงาน แล้วพุ่งตรงเข้ามาหาเสิ่นชิงซูทันที...

หนังตาของเวินจิ่งซีก็กระตุกวูบ เขารีบปรี่เข้าไปขวางหน้าเสิ่นชิงซู พร้อมยื่นมือออกไปห้าม “คุณอย่าตื่นเต้นเกินไป!”

ลู่เสี่ยวหานชะงัก มองเวินจิ่งซีอย่างสงสัย “คุณเวินคะ นี่คุณกำลัง... ประกาศตัวเป็นเจ้าของเหรอคะ?”

เวินจิ่งซีตะลึงไปครู่หนึ่ง ในใจคิดว่าเขาแค่กลัวว่าลู่เสี่ยวหานที่ซุ่มซ่ามอาจจะเผลอทำร้ายลูกบุญธรรมของเขาเข้าจะทำอย่างไร?

แต่เรื่องที่เสิ่นชิงซูตั้งครรภ์ต้องเก็บเป็นความลับสุดยอด!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เวินจิ่งซีจึงเลยตามเลยยอมรับไป

“ใช่! เธอฟังให้ดีนะ ตอนนี้ฉันคือองครักษ์พิทักษ์พี่ชิงซูของเธอแต่เพียงผู้เดียว!”

เวินจิ่งซีทำหน้าจริงจัง โบกมือให้ลู่เสี่ยวหาน “ต่อไปนี้เธอช่วยระวังหน่อยนะ ถึงเธอจะเป็นผู้หญิง แต่เผื่อว่าอาซูของเราดันมีเสน่ห์ดึงดูดไม่เลือกเพศล่ะ! เธอรู้กาลเทศะหน่อย รักษาระยะห่างด้วย!”

ลู่เสี่ยวหาน “...”

เสิ่นชิงซูรู้ว่าเวินจิ่งซีเป็นห่วงว่าลู่เสี่ยวหานจะชนโดนท้องของเธอ แม้เธอจะรู้สึกว่ามันไม่ได้น่ากังวลขนาดนั้น แต่ในฐานะพ่อบุญธรรมของลูก เวินจิ่งซีก็ทำไปด้วยความหวังดี เสิ่นชิงซูจึงไม่ได้โต้แย้งคำพูดของเขา

เมื่อลู่เสี่ยวหานเห็นว่าเสิ่นชิงซูไม่ได้พูดอะไร เธอจึงคิดว่าอีกฝ่ายยอมรับคำพูดของเวินจิ่งซีโดยปริยาย

ในทันใดนั้น สายตาที่ลู่เสี่ยวหานใช้มองคนทั้งสองก็แฝงไปด้วยนัยยะบางอย่าง

แม้แต่พนักงานคนอื่น ๆ ในสตูดิโอก็พลอยผสมโรงไปด้วย

เสี่ยวจ้าวฝ่ายบัญชี “ว้าว คุณเวินรุกหนักขนาดนี้ แมนสุด ๆ ไปเลยค่ะ!”

พี่หลี่ “คนหนุ่มสาวนี่กล้าหาญดีจริง ๆ ฉันเชียร์คุณนะ สู้ ๆ! พยายามเข้าล่ะ จะได้รีบขึ้นแท่นมาเป็นสามีเจ้านายของพวกเรา!”

คุณจางเป็นคนฮ่องกง พูดภาษาจีนกลางไม่ค่อยชัด ถึงจะอายุเกินห้าสิบแล้วก็ยังชอบล้อเล่นกับคนหนุ่มสาว “เสี่ยวเวิน ถ้ามีข่าวดีเมื่อไหร่ อย่าลืมเอาลูกอมมงคลมาแจกพวกเราด้วยล่ะ!”

ตอนแรกเวินจิ่งซีไม่ได้คิดอะไร แต่พอถูกทุกคนพูดแซวกันไปมาก็เริ่มรู้สึกเขินอายขึ้นมา

เขาแตะปลายจมูกตัวเอง สายตาหลุกหลิก พยายามแสร้งทำเป็นใจเย็น “แน่นอน ๆ”

เมื่อทุกคนเห็นท่าทีแบบนั้นของเขา ก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

เสิ่นชิงซูยืนอยู่ด้านหลังเขา พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหูของเขาที่แดงก่ำจนแทบจะมีเลือดหยดออกมา