ตอนที่ 127
บทที่ 127
September 18, 2026
บ่ายสามโมง เสิ่นชิงซูและเวินจิ่งซีกลับถึงสตูดิโอ
ลูกโกลเด้นน้อยไม่ได้เจอเสิ่นชิงซูมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว เมื่อเห็นเสิ่นชิงซูกลับมา ก็เห่า ‘โฮ่ง ๆ’ ด้วยความตื่นเต้นไม่หยุด เสิ่นชิงซูเดินไปที่ไหนมันก็ตามไปที่นั่น
เสิ่นชิงซูถูกมันพันแข้งพันขาจนทำอะไรไม่ถูก “อาหยวน อย่าตามติดขนาดนี้สิ ระวังฉันจะเหยียบแกเข้า”
เมื่อได้ยินดังนั้น ลูกโกลเด้นน้อยก็หยุด รอเสิ่นชิงซูเดินไปสองก้าว มันถึงค่อยส่ายหางตามไปอีกครั้ง
เวินจิ่งซีเห็นแล้วก็รู้สึกเหลือจะเชื่อ “ไม่คิดเลยว่าคุณจะสื่อสารกับหมาตัวนี้ได้อย่างไม่มีอุปสรรค”
“ลูกโกลเด้นน้อยที่ปู่ฉันเลี้ยงก่อนหน้านี้ก็ฟังเข้าใจเหมือนกัน”
เสิ่นชิงซูเปิดประตูห้องทำงานแล้วเดินเข้าไป แขวนกระเป๋าและเสื้อคลุมตัวนอกในมือบนราวแขวนข้าง ๆ เธอมองไปที่เวินจิ่งซี “หลายวันมานี้คุณเองก็เหนื่อยเหมือนกัน ไม่งั้นไม่มีธุระอะไรคุณกลับไปพักผ่อนก่อนดีไหม?”
“ผมอายุยังน้อย ไม่ต้องหรอก” เวินจิ่งซีเดินไปหน้าโซฟาแล้วนั่งลง “คุณติดต่อกับฟู่ซือเหยียนหรือยัง?”
เสิ่นชิงซูชะงักไป “ยัง”
“ไม่รีบ?” เวินจิ่งซีจ้องมองเธออย่างดูถูกสุด ๆ “จะเก็บไว้ฉลองปีใหม่เหรอ?”
“...” เสิ่นชิงซูสำลักไปในทันใด ก่อนจะตอบกลับว่า “เรามาต่อยกันตอนนี้เลยเถอะ”
เธอล้วงโทรศัพท์ออกมาต่อสายไปยังหมายเลขของฟู่ซือเหยียน
อีกด้านหนึ่ง ฟู่ซือเหยียนรับสาย น้ำเสียงทุ้มต่ำแว่วดังขึ้นมาผ่านโทรศัพท์ “กลับเมืองเป่ยแล้วเหรอ?”
เสิ่นชิงซูขานรับชืด ๆ ก่อนจะถามเปรยขึ้นว่า “เมื่อไหร่คุณจะว่าง?”
“ถ้าเป็นเรื่องพูดคุยสามเงื่อนไข ผมว่างเสมอ แต่ถ้าจดทะเบียนหย่า งั้นก็ไม่ว่าง”
เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว “ฟู่ซือเหยียน คุณทำแบบนี้มีความหมายเหรอ?”
“สามเงื่อนไข คุณพิจารณาให้ดีแล้วค่อยมาหาผม”
พูดจบ ฟู่ซือเหยียนก็ตัดสายไปเลย
เสิ่นชิงซูต่อสายไปอีกครั้ง ทว่าถูกตัดสาย
เธอกำโทรศัพท์ เดือดดาลสุดขีด
“เขาไม่ให้ความร่วมมือ?”
“อืม” เสิ่นชิงซูวางโทรศัพท์ไปบนโต๊ะ แล้วยกมือขึ้นมากดขมับ “ดูท่าได้แต่ฟ้องแล้วละ”
เวินจิ่งซีล้วงโทรศัพท์ออกมา “ผมช่วยถามเพื่อนของผมที่เมืองซิงให้คุณแล้วกัน”
“โอเค”