บทที่ 13

เสิ่นชิงซูผงะ

เธอมองฟู่ซือเหยียน ในรูม่านตาที่สั่นไหวเบา ๆ เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

“ฟู่ซือเหยียน ฉันผิดตรงไหน?”

“คุณโกรธอะไรก็มาลงกับผม เสี่ยวชูบริสุทธิ์” ฟู่ซือเหยียนมองเสิ่นชิงซูพร้อมพูดถ้อยคำเย็นชาและประเมิน “คุณไม่ควรทำให้เพื่อนคุณเข้าใจผิดแล้วโจมตีเสี่ยวชูทางคำพูดนะ”

เสิ่นชิงซูออกแรงมือที่ถือถุงยาจนสั่น

เธอจ้องฟู่ซือเหยียนตาเขม็ง จ้องผู้ชายที่เธอทุ่มเทใจรักแบบไม่เสียใจมาห้าปี

“เสี่ยวชูของคุณบริสุทธิ์?” เธอหัวเราะเบา ๆ น้ำตาคลออยู่ในกรอบดวงตา เธอพยายามอดกลั้นไม่ให้น้ำตาร่วง

กลั้นจนริมฝีปากขาวสั่นระริกอย่างควบคุมไม่อยู่ อารมณ์ที่เก็บกดปะทุออกมา “งั้นฉันล่ะ? เหมือนตัวตลก ฉันที่ทุ่มเทเลี้ยงลูกให้พวกคุณมาห้าปีไม่บริสุทธิ์เหรอ?!”

ฟู่ซือเหยียนอึ้ง

เฉียวซิงเจียตกตะลึงสุดขีด “อะไรเรียกว่า ‘เลี้ยงลูกให้พวกคุณมาห้าปี’? ไม่ หรือว่าฟู่ซืออวี่คือลูกของเขากับโจวอวี๋ชูเหรอ?!”

เสิ่นชิงซูหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง เธอไม่ได้ตอบเฉียวซิงเจีย แค่จ้องฟู่ซือเหยียนตามเขม็ง “ฟู่ซือเหยียน ฉันต้องการคำอธิบาย ทำไมตอนนั้นต้องหลอกฉันด้วย?”

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว ราวกับไม่พอใจที่เธอถามอย่างนี้ “ตอนนั้นเราตกลงกันแล้วว่าต่างคนต่างได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ แม่ของซืออวี่จะเป็นใครก็ไม่ส่งผลกับความร่วมมือของเรา”

เสิ่นชิงซูได้ยินแล้ว ลมหายใจพลันติดขัด

ที่แท้นี่ก็คือเหตุผลที่เขาหลอกเธอ

ช่างเป็น...เหตุผลที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ!

เสิ่นชิงซูหัวเราะ เนื่องจากสะเทือนใจมากเกินไปจึงหน้ามืดจนเธอแทบยืนไม่ติด

เฉียวซิงเจียประคองเธอไว้ได้ทัน ในดวงตาคือความสงสารและร้อนใจ “เธอยังโอเคไหม?”

ฟู่ซือเหยียนผ่อนมือที่ประคองโจวอวี๋ชูเล็กน้อย เขาเห็นท่าทางของเสิ่นชิงซูในเวลานี้ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย แต่ยังไม่ได้ทันพูด โจวอวี๋ชูในอ้อมแขนก็อ่อนยวบไปกะทันหัน

“เสี่ยวชู?”

ฟู่ซือเหยียนรับเธอไว้ได้ทัน

โจวอวี๋ชูหมดสติไปแล้ว

ฟู่ซือเหยียนหน้าตาตึงเครียด อุ้มโจวอวี๋ชูหมุนตัวเดินเร็วไปทางแผนกผู้ป่วยใน

เฉียวซิงเจียโมโหจนจะบ้าแล้ว

“ยัยนั่นต้องเล่นละครแน่! ไอ้บ้าเอ๊ย! ฉันสนับสนุนให้เธอหย่า เป็นแม่เลี้ยงให้คนอื่นฟรี ๆ มาห้าปี สุดท้ายยังต้องถูกพวกเขารังแกหยามเหยียดอย่างนี้อีก โอ๊ย! ฉันโมโหจะบ้าตายแล้ว ไว้กลางคืนฉันต้องเปิดแอคหลุมไปแฉหน่อย ราชินีหนังบ้าบออะไร...”

เสิ่นชิงซูไม่ได้ยินแล้วว่าเฉียวซิงเจียพูดอะไรอีก

เธอหมดสติไปแล้ว

……

เสิ่นชิงซูหลับลึกมาก

ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงวันต่อมา

เฉียวซิงเจียผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเห็นเธอกำลังยันตัวลุกขึ้นพอดี

“เธอฟื้นได้สักที”

เสิ่นชิงซูได้ยินจึงหันไปถามเธอ “ฉันเป็นอะไรไปเหรอ?”

เฉียวซิงเจียปิดประตูและเดินไปนั่งข้างเตียง ตามด้วยแค่นเสียง “ก็ถูกผู้ชายสารเลวกับนังแพศยาทำให้โมโหจนเป็นลมน่ะสิ!”

เสิ่นชิงซูจนตาไหว นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าห้องยาแล้วก็ยังเสียใจ

ทั้งที่รู้ว่าฟู่ซือเหยียนไม่สนใจความรู้สึกของเธอ แต่ก็ยังไปขอคำอธิบายอีก หาเรื่องขายหน้าเอง

เธอถูกอารมณ์ครอบงำจิตใจจริง ๆ

เสิ่นชิงซูยกมือนวดขมับพลางนึกเสียใจ

“ตอนนี้เธอคิดจะทำยังไง?” เฉียวซิงเจียกวาดตามองท้องของเธอ น้ำเสียงเข่มขรึม “ฟู่ซือเหยียนทำแบบนี้กับเธอ เธอยังจะมีลูกให้เขาอีกเหรอ?”

เสิ่นชิงซูฟังแล้วก็ชะงัก

“อาซู แม่เลี้ยงเดี่ยวมันไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ อย่างนั้นนะ” เฉียวซิงเจียกุมมือเธอ “พรุ่งนี้น้าก็จะออกมาแล้ว ถ้าน้ารู้สถานการณ์ของเธอในตอนนี้จะเสียใจได้นะ”

“ฉันเข้าใจ” เสิ่นชิงซูลูบท้องตัวเองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิว “ฉันแค่...ทำใจไม่ได้นิดหน่อยเท่านั้น”

เฉียวซิงเจียขมวดคิ้ว ขณะกำลังจะพูดอะไรก็มีเสียงผู้หญิงร้องอุทานดังมาจากข้างนอก

“พระเจ้า! โจวอวี๋ชูเปิดเผยเรื่องความรักเหรอ!”

“หลายวันก่อนมีแอคหลุมแฉว่าเธออยู่กับแฟนนอกวงการมาหลายปี! นี่ก็เป็นจริงแล้วสิ!”