บทที่ 133

เวินจิ่งซีออกมาจากลิฟต์ เกือบชนเข้ากับฟู่ซือเหยียน

ฟู่ซือเหยียนสีหน้าหม่นเศร้า ไม่แม้แต่จะมองเขา เดินผ่านเขาแล้วก้าวเข้าลิฟต์ไปเลย

เวินจิ่งซีขมวดคิ้วและหันไปดู ประตูลิฟต์กำลังค่อย ๆ ปิดพอดี

“รีบร้อนขนาดนี้เลยเหรอ? เกิดเรื่องกับโจวอวี๋ชูหรือไงเนี่ย?”

เวินจิ่งซียักไหล่ หันตัวเดินเข้าสตูดิโอไป

นำของไปวางที่ห้องบูรณะแล้ว เวินจิ่งซีก็ไปหาเสิ่นชิงซูที่ออฟฟิศ

เสิ่นชิงซูนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ก้มหน้า มือข้างหนึ่งกุมขมับ สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

เวินจิ่งซีเดินเข้ามา งอนิ้วเคาะโต๊ะสองสามที

เสิ่นชิงซูชะงัก เงยหน้ามองเขา

เวิ่นจิ่งซีถามเธอ “ฟู่ซือเหยียนมาทำอะไรอีก?”

“เขาคิดว่าโพสต์แฉเมื่อคืนเป็นฝีมือฉัน”

เวินจิ่งซีขมวดคิ้ว “โพสต์แฉอะไร?”

เสิ่นชิงซูเล่าเรื่องให้เขาฟังคร่าว ๆ

เวินจิ่งซีฟังจบ ก็ของขึ้น “ฟู่ซือเหยียนนี่มันเก่งจนน่าหมั่นไส้จริง ๆ! แต่ว่าเรื่องโพสต์แฉ เป็นฝีมือฮีโร่นิรนามคนไหนกันแน่? เรื่องที่คุณแต่งงานกับฟู่ซือเหยียนลับ ๆ นี่คนที่รู้ก็มีไม่กี่คนนี่นา? ไม่ใช่ผม ไม่ใช่คุณ แล้วยังจะเป็นใครได้อีก?”

“ฉันก็คิดไม่ออก” เสิ่นชิงซูหลับตาลง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “แต่ตอนนี้ฟ้องไม่ได้ โพสต์แฉก็ไม่ได้ ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริง ๆ?”

เวินจิ่งซีเองก็จนปัญญาไปชั่วขณะ

เจอผู้ชายอย่างฟู่ซือเหยียน ซวยอภิมหาซวยจริง ๆ!

......

ณ โรงพยาบาล นอกห้องฉุกเฉิน

ตอนที่โจวชิงเจ๋อมาถึง โจวอวี๋ชูยังอยู่ระหว่างการกู้ชีพ

สถานการณ์ของโจวอวี๋ชูเข้าขั้นวิกฤตจริง ๆ ถุงเลือดถุงแล้วถุงเล่าถูกส่งเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

โจวชิงเจ๋อสีหน้าแย่มาก พอเห็นฟู่ซือเหยียนก็ปรี่เข้าไป โชคดีที่ฉินเยี่ยนเฉิงว่องไวพอ รั้งไว้ได้ทันเวลา!

“ผู้อำนวยการโจว ใจเย็นก่อน อย่าให้เสียบรรยากาศเลยนะครับ!” ฉินเยี่ยนเฉิงคว้าตัวไว้ ออกแรงไม่น้อยกว่าจะลากเขาออกมาจากด้านหน้าฟู่ซือเหยียนได้

โจวชิงเจ๋อถลึงตาใส่ฟู่ซือเหยียนอย่างอำมหิตและดุดันอย่างสุดขีด “ผมเตือนคุณไว้นะ ถ้าช่วยเสี่ยวชูไว้ไม่ได้ละก็ ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”