บทที่ 137

วินาทีที่นิตยสารถูกปาเข้ามา เสิ่นชิงซูสะดุ้งโหยง ลุกขึ้นยืนพร้อมเอามือกุมท้อง!

‘ปั้บ’ นิตยสารตกลงที่ข้างเท้าเสิ่นชิงซู

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว กวาดสายตาดูนิตยสารที่อยู่ที่พื้น เงยหน้าขึ้นมองไปที่ฟู่ซืออวี่

“ฟู่ซืออวี่ นี่เธอทำอะไรเนี่ย?”

เธอกุมท้องไว้ ยังตกใจไม่หาย!

ถ้าเมื่อครู่เธอตอบสนองไม่ทัน นิตยสารเล่มนั้นก็จะกระแทกเข้าที่ท้องเธออย่างจัง!

ฟู่ซืออวี่จ้องที่มือเสิ่นชิงซูที่กุมท้องไว้แน่น ความไม่สบายใจและอิจฉาอย่างรุนแรงพุ่งขึ้นมาในใจ

แม่…กำลังท้องจริง ๆ!

“ฟู่ซืออวี่ เธอตอบฉันมาสิ!”

ฟู่ซืออวี่ตั้งสติได้ เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นชิงซู

เสิ่นชิงซูหน้านิ่วคิ้วขมวด ความโกรธขึ้นในดวงตานั้นฟู่ซืออวี่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

แม่ไม่เคยมองเขาด้วยสายตาแบบนี้ นี่เป็นครั้งแรก!

เพื่อลูกใหม่ แม่กลับตวาดเขา…

ฟู่ซืออวี่แสบจมูกจะร้องไห้ขึ้นมา เม้มปากพยายามกลั้นความน้อยใจ พูดด้วยเสียงสะอื้น “แม่ครับ คือผมเห็นว่ามีแมลงที่ท้องแม่ ผมเลยอยากช่วยแม่ไล่มันไป…”

เมื่อได้ยิน เสิ่นชิงซูก็ตะลึง

แมลง?

ในออฟฟิศนี่มีแมลงที่ไหนกัน…

ฟู่ซืออวี่ก้มหน้า ร้องไห้สะอึกอื้นด้วยความน้อยใจขึ้นมา “แม่ครับ ผมขอโทษ ผมทำให้แม่ตกใจ”

เขาร้องไห้โดยที่พยายามกลั้นไว้ ไหล่ที่สั่นไหวดูแล้วอ่อนแอเปราะบางไร้ที่พึ่งเป็นอย่างมาก

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้วมุ่น สงสัยว่าตัวเองคิดมากเกินไปหรือเปล่า

ฟู่ซืออวี่เป็นแค่เด็กห้าขวบคนหนึ่ง น่าจะไม่ถึงขั้นทำเรื่องประทุษร้ายเธอ…

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่เธอตั้งครรภ์ ฟู่ซืออวี่ก็ไม่รู้

“ซืออวี่”

เสียงฟู่ซือเหยียนดังมาจากนอกประตู

เสิ่นชิงซูกับฟู่ซืออวี่ได้ยินเสียง ก็มองไปทางประตูพร้อมกัน

“พ่อ!”