บทที่ 144

เธอคือผู้รับผลประโยชน์สูงสุด?

เสิ่นชิงซูไม่เชื่อ

เธอรับหนังสือข้อตกลงมา หลังจากพลิกดูไม่กี่หน้า สีหน้าพลันจริงจัง

นี่ฟู่ซือเหยียนหมายความว่าอะไร?

ไม่นึกว่าจะแบ่งทรัพย์สินส่วนตัวครึ่งหนึ่งของเขาให้เธอ ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่สตูดิโอของเธอ...

“สองปีก่อนคุณอยากสร้างสตูดิโอ ผมรอให้คุณเอ่ยปากกับผมมาตลอด แต่คุณยอมกู้ธนาคารมากกว่ามาเอ่ยปากกับผม”

ฟู่ซือเหยียนมองเธอ นัยน์ตาสีดำขลับลึกล้ำ

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้วมุ่น ก้มศีรษะมองหนังสือข้อตกลงในมือด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

“สิทธิในการครอบครองตึกใหญ่นั้นของสตูดิโอคุณตอนนี้อยู่ภายใต้ชื่อของผมแล้ว หลังหย่ามันจะกลายเป็นของคุณโดยอัตโนมัติ ตึกนั้นทำเลดี พอตัดชั้นนั้นที่คุณใช้เองออกไปแล้ว ค่าเช่าที่ชั้นอื่น ๆ กับร้านค้าชั้นล่าง ทุกปีรวมกันได้ถึงเจ็ดหลัก”

“ฉันไม่ต้องการของพวกนี้” เสิ่นชิงซูมองเขา น้ำเสียงเย็นชาและเฉยเมย “ฟู่ซือเหยียน ฉันไม่ต้องการให้คุณมาชดเชยด้านการเงินให้ฉัน ฉันแค่อยากรีบหย่าโดยเร็ว”

“งั้นคุณอ่านต่อไปอีกสิ”

ราวกับฟู่ซือเหยียนคาดการณ์ไว้แล้วว่าสิ่งชดเชยด้านการเงินเหล่านี้ไม่เพียงพอสำหรับโน้มน้าวใจเสิ่นชิงซูได้ ดังนั้นเขาจึงเพิ่มข้อกำหนดใหม่อีกข้อหนึ่งไว้ในส่วนท้ายของข้อตกลง

“หลังจากหย่าแล้ว ความสัมพันธ์แม่ลูกระหว่างคุณกับซืออวี่จะถูกยกเลิก ผมจะปรับทัศนคติของซืออวี่ให้เรียบร้อย ไม่ให้เขาไปตามตื๊อคุณอีกแน่นอน”

เสิ่นชิงซูโมโหจนหัวเราะออกมา “มันควรเป็นแบบนี้แต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ฟู่ซือเหยียนเลิกคิ้ว แล้วมองเธอ ริมฝีปากบางยกยิ้มเล็กน้อย น้ำเสียงยิ่งฟังดูไร้เหตุผลขึ้นอีกหลายส่วน

“มันก็ใช่ แต่ถ้าซืออวี่ไม่ยินดี เขาเป็นเด็กห้าขวบ เขาไม่เข้าใจบุญคุณความแค้นพวกนี้ระหว่างผู้ใหญ่อย่างเรา ในการรับรู้ของเขา คุณเป็นแม่ของเขามาโดยตลอด”

“ต่อให้หย่ากันแล้ว เขาเจอคุณก็จะยังมีแต่เรียกคุณว่าแม่ เพราะคิดถึงคุณ เขาจะเอาแต่ร้องไห้และขอร้องคุณว่าอย่าไม่เอาเขา ถ้าถึงตอนนั้นจริง คุณจะไม่ใจอ่อนเลยเหรอ?”

เสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปาก กำหนังสือข้อตกลงในมือไว้แน่น