ตอนที่ 153
บทที่ 153
September 18, 2026
“เหอะ” เฉียวซิงเจียโกรธจนหัวเราะ “พวกคุณแต่ละคนนี่รักเด็กบ้านั่นจังเลยนะ!”
“เขาคือขีดจำกัดสุดท้ายของฟู่ซือเหยียน” ฉินเยี่ยนเฉิงเน้น
เฉียวซิงเจียเงียบงัน
ผ่านไปนานจึงถาม “ฉินเยี่ยนเฉิง ฉันจะเชื่อคุณได้ไหม?”
“คุณเชื่อผมสักครั้งเถอะ” ฉินเยี่ยนเฉิงน้ำเสียงจริงจัง “สบายใจได้ ถ้าคุณเกลี้ยกล่อมให้เสิ่นชิงซูรับปากเงื่อนไขของฟู่ซือเหยียนสำเร็จ ผมจะจับตาดูทางฟู่ซือเหยียนเอง”
เฉียวซิงเจียเม้มริมฝีปาก เงียบไปสองสามวินาทีจึงถาม “งั้นคุณรู้ไหมว่าทำไมฟู่ซือเหยียนต้องไปกานาให้ได้?”
อันที่จริงฉินเยี่ยนเฉิงพอเดาจุดประสงค์ของฟู่ซือเหยียนออก
แต่เขารู้ว่าจะพูดก่อนไปไม่ได้เด็ดขาด
ถ้าเขาพูด เสิ่นชิงซูต้องไม่ไปแน่!
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” เกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉินเยี่ยนเฉิงได้แต่พูดแบบผิดต่อมโนธรรม “ไว้ผมจะช่วยถามให้นะ?”
“คุณถามเขา เขาจะบอกคุณเหรอ?”
“งั้นผมก็ไม่รู้แล้ว เป็นไปได้มากว่า...ไม่”
เฉียวซิงเจียถอนหายใจ “อาซูอาภัพจริง ๆ เจอกับคนเฮงซวยแถมยังเก่งอีก เห็นเธอแล้วทำเอาฉันขยาดการแต่งงานเลย!”
ฉินเยี่ยนเฉิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องกลัวไปครับ โลกนี้ยังมีผู้ชายดี ๆ อีกเยอะ”
“ช่างเถอะ เป็นโสดสบายอิสระกว่า” เฉียวซิงเจียสตาร์ตรถ “ฉันไม่พูดกับคุณแล้วนะ ฉันยังต้องกลับไปคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมอาซูยังไงอีก วางละ!”
“ได้”
……
ฉินเยี่ยนเฉิงโทรศัพท์ไปหาฟู่ซือเหยียนอีก
โทรศัพท์ดังหลายครั้งกว่าจะรับสาย
เสียงทุ้มแหบพร่าของฟู่ซือเหยียนดังมาจากปลายสาย “เฉียวซิงเจียโทรหานายเหรอ?”
“เฮ้ย!” ฉินเยี่ยนเฉิงตะลึงงัน “นายติดกล้องไว้ที่บ้านฉันหรือเปล่าเนี่ย?!!”
“เหอะ” ฟู่ซือเหยียนหัวเราะเสียงต่ำ ลมหายใจยังคงหนักหน่วง “เธอว่ายังไง?”
“ทำไมเสียงนายเป็นอย่างนี้ล่ะ? ปวดหัวอีกแล้วเหรอ?” ฉินเยี่ยนเฉิงขมวดคิ้ว “กินยาหรือยัง?”
“ไม่เป็นไร”