บทที่ 176

คล้ายกับแทงใจดำอย่างนั้น มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของฟู่ซือเหยียนกำขึ้นเป็นหมัด

“แต่น่าเสียดายที่คุณผิดแล้ว”

เสิ่นชิงซูจ้องมองเขา ในสายตาเต็มไปด้วยการถากถาง

“ถ้าคุณเข้าใจตำนานพิธีหย่าของกานาจริง ๆ คุณก็จะรู้ว่าข้อตกลงการหย่าที่คุณวางแผนมาวันนี้มันน่าขำแค่ไหน”

“ผมก็แค่อยากเก็บไว้ที่เป็นที่ระลึกระหว่างเราก็เท่านั้น” เสียงของเขาทุ้มต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหนักอึ้งที่ไม่เคยมีมาก่อน

มองแววตาที่แน่วแน่และเย็นชาของเธอ ในดวงตาเขาก็เปื้อนไปด้วยความหวาดระแวง “เสิ่นชิงซู การแต่งงานห้าปี ผมไม่เคยคิดว่าเราไม่เคยมีความรู้สึกต่อกันแม้แต่นิดเดียว”

“ความรู้สึก?” เสิ่นชิงซูฉีกยิ้ม ยิ้มจนหางตาแดงก่ำไปหมด “ฟู่ซือเหยียน ตอนนี้คุณรู้ว่าหงายการ์ดความสัมพันธ์แม่ลูกระหว่างฉันกับฟู่ซืออวี่ไม่ได้ผลแล้ว ก็เริ่มคิดจะใช้ความสัมพันธ์สามีภรรยามาพูดให้ฉันยอมงั้นเหรอ?”

ฟู่ซือเหยียนขบกรามแน่น นัยน์ตาดำขลับจ้องเธอเขม็ง

เสิ่นชิงซูพูดขึ้นว่า “แต่ว่า ระหว่างเรามีความสัมพันธ์สามีภรรยาที่ไหนกัน?”

ลมหายใจของฟู่ซือเหยียนติดขัด

“พิธีหย่าของกานาสื่อถึงสามีภรรยาที่เคยรักกัน หลังความสัมพันธ์พังลง ทั้งสองฝ่ายจะใส่ชุดที่เคยสวมในพิธีแต่งงาน กลับมายังที่ที่พวกเขาจับมือเดินเข้าพิธีวิวาห์ด้วยกัน ความหมายก็คือ กลับมายังจุดเริ่มต้นของความรักที่มีต่อกัน ปล่อยไปด้วยกัน จบทุกสิ่ง”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสิ่นชิงซูก็ถอยหลังสองสามก้าว “แต่ว่าฟู่ซือเหยียน เราไม่เคยรักกัน และเราก็ไม่เคยจัดงานแต่งงานด้วย เพราะงั้นคุณจัดพิธีหย่านี่ มันก็เป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้น!”

ฟู่ซือเหยียนมองเธอ ริมฝีปากบางเผยอ ราวกับไม่รู้ว่าควรตอบกลับยังไง สุดท้ายแล้วเขาก็ยังเงียบ

“ที่ควรพูดฉันก็พูดไปหมดแล้ว การแต่งงานห้าปี ความสัมพันธ์แม่ลูกห้าปี จบลงในวันนี้”

เสิ่นชิงซูน้ำเสียงเย็นยะเยียบ “ตั้งแต่วันนี้ไป คุณเป็นแค่เพชรฆาตที่ทำให้แม่ฉันตายทางอ้อม เราเจอกันไม่สู้ไม่เจอกันดีกว่า! ส่วนฟู่ซืออวี่...”

เสิ่นชิงซูกวาดตามองไปที่ฟู่ซืออวี่ที่นั่งอยู่ด้านล่างเวที เพียงแค่แวบเดียว เธอก็ชักสายตากลับอย่างเย็นชา

เธอมองฟู่ซือเหยียน “แม่แท้ ๆ ของเขาคือโจวอวี๋ชู ฉันจะเห็นเขาเป็นลูกแท้ ๆ อีกไม่ได้ เพราะงั้นหลังจากนี้รบกวนคุณดูแลเขาให้ดีด้วย!”

พูดจบ เสิ่นชิงซูก็ชักสายตากลับ แล้วมุ่งหน้าเดินออกไปนอกโบสถ์