บทที่ 183

“การ์ดงานแต่ง?” เวินจิ่งซีชะโงกหน้าเข้ามาดูแวบหนึ่ง “ให้ตายเถอะ ของฟู่ซือเหยียนกับโจวอวี๋ชู! ใครมันส่งให้คุณกัน? โจวอวี๋ชู? เธอบ้าไปแล้วหรือเปล่า?”

เสิ่นชิงซูยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา สะบัดมือแล้วก็โยนทิ้งถังขยะทันที

“นี่เธอจงใจยั่วโมโหคุณ!” เวินจิ่งซีโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ โน้มตัวลงไปหยิบการ์ดขึ้นมาจากถังขยะ “เดี๋ยวก่อน ผมดูที่อยู่หน่อยซิ วันงานผมจะส่งแบงก์กงเต็กไปให้ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้สักกิดลครึ่งให้ได้เลย!”

เสิ่นชิงซู “…”

“อย่าถือสาพวกเขาเลยค่ะ” เสิ่นชิงซูโต้ตอบอย่างเรียบเฉย “เราใช้ชีวิตของพวกเราให้ดี นั่นสำคัญที่สุด”

เวินจิ่งซีโมโหจนแทบบ้า แต่เมื่อเห็นว่าตอนนี้เสิ่นชิงซูดูเหมือนจะไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นอีกแล้ว เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เมื่อสะบัดมือ การ์ดเชิญก็ถูกทิ้งลงใส่ถังขยะอีกครั้ง

……

ณ ดอลฟินวิลล์

ลิฟต์ถึงชั้นสามสิบสองแล้ว ประตูเปิดออก เสิ่นชิงซูกับเวินจิ่งซีเดินออกมา

“เจ้าปีศาจ รับดาบ…”

พร้อมกับเสียงตะโกนของเด็กผู้ชายนั้น ดาบไม้ของเล่นเล่มหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาที่ท้องของเสิ่นชิงซูทันที!

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว ขณะที่กำลังเตรียมจะหลบ เวินจิ่งซีก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอแล้ว

มือใหญ่ ๆ ของชายหนุ่มกำดาบไม้ไว้ อีกมือดึงหูของเด็กผู้ชาย “เธอเองสินะ ที่สาดน้ำฟองสบู่ใส่หน้าบ้านอาซูของฉัน!”

เด็กชายนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ปัดมือของเวินจิ่งซีออก คิดจะชักดาบของเขากลับคืน แต่แรงไม่พอเลยสักนิด เขาขมวดคิ้วจ้องหน้าเวินจิ่งซี “ปล่อยผมนะ! ผู้ใหญ่รังแกเด็กมันไม่ถูกนะ!”

“ไม่ปล่อยหรอก!” เวินจิ่งซีแสยะยิ้ม “ฉันเพิ่งคิดอยู่ว่าจะหาเหตุผลอะไรไปคิดบัญชีเธอที่บ้าน! แต่ดูสิ เธอมาหาเองถึงที่!”

“ผมไม่รู้จักลุง! ลุงมันลุงใจร้าย! ลุงปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!”

เวินจิ่งซีไม่สนใจเด็กชาย หันหน้าไปพูดกับเสิ่นชิงซู “คุณเข้าไปก่อน ผมจัดการเด็กบ้านี่หน่อย”

ขณะนี้สีหน้าเสิ่นชิงซูก็ไม่สู้ดีนัก

เด็กผู้ชายคนนี้ซนเกินไปแล้วจริง ๆ ดาบไม้เมื่อครู่ถ้าแทงเข้าไปที่ท้องเธอเข้า ผลร้ายที่ตามมาคงเกินจะคาดการณ์ได้!

สมควรต้องสั่งสอนสักหน่อย

“งั้นฉันเข้าบ้านไปก่อนนะคะ คุณสั่งสอนเขาสักหน่อย แต่อย่าให้เกินเหตุล่ะ”

“ผมรู้น่า ผมรู้ว่าแค่ไหนพอเหมาะ”

ได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงซูก็เข้าบ้านล็อกประตูทันที

ปิดประตูแล้ว ไม่นานก็ได้ยินเสียงเด็กผู้ชายร้องไห้งอแงดังมาจากข้างนอก

ถัดมา ก็ได้ยินเสียงหญิงสูงอายุตะโกนขอโทษอย่างร้อนรน