บทที่ 187

ณ ประตูห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาล

เฉียวซิงเจียได้รับข่าวแล้วก็รีบมาจากแผนกสูตินรีเวชทันที แม้แต่เสื้อกาวน์ที่ใส่อยู่ก็ยังไม่ทันได้ถอดออก

เสิ่นชิงซูยืนอยู่กับที่ไม่ไหวติงเหมือนรูปปั้นหิน เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด ใบหน้ามีแต่น้ำตา เหมือนวิญญาณหลุดจากร่างไปแล้ว

เฉียวซิงเจียตะโกนเรียกเธออยู่หลายครั้งเธอก็ไม่ตอบสนอง นัยน์ตาทั้งสองบ่อน้ำตาแตกจ้องมองประตูใหญ่ของห้องฉุกเฉินที่ปิดสนิทอยู่อย่างไม่กะพริบตา

“อาซู!”

เฉียวซิงเจียประคองไหล่เธอไว้เขย่าเบา ๆ หลายครั้ง

ขนตาเสิ่นชิงซูสั่นไหว สายตาทอดลงบนใบหน้าของเฉียวซิงเจีย “ซิงซิง…”

“ฉันมาแล้ว เธอใจเย็น ๆ นะ คุณเวินจะต้องไม่เป็นอะไร”

เสิ่นชิงซูส่ายหัว พออ้าปากเสียงก็สั่นเครือ “เลือดเขาออกเยอะมาก ทั้งหลังมีแต่เลือด ฉันจะเรียกเขายังไง…เขาก็ไม่รู้สึกตัว…”

“ไม่ต้องกลัวนะ คุณเวินจะต้องไม่เป็นอะไร ไม่เป็นไรนะ!”

เฉียวซิงเจียกอดเธอไว้ ปลอบโยนว่า “คุณเวินเป็นคนดีสวรรค์ย่อมคุ้มครอง นอกจากนั้นหมอฉินกับหมอศัลย์ผู้เชี่ยวชาญหลายคนก็เข้าไปช่วยเขาแล้ว คุณเวินยังหนุ่มปกติก็ออกกำลังกายเป็นประจำ เขาต้องปลอดภัยแน่ ๆ !”

เสิ่นชิงซูตกใจกลัว ตั้งแต่เวินจิ่งซีเข้าห้องฉุกเฉินไปจนถึงตอนนี้ เธอยังอยู่ในภาวะตึงเครียดอยู่

ตอนนี้ได้เฉียวซิงเจียกอดเธอไว้ ร่างกายของเธอจึงค่อย ๆ สั่นเทาขึ้นมาอย่างช้า ๆ

เธอรู้สึกหนาว ริมฝีปากขาวซีดกัดแน่น สุดท้าย ก็ยังทนไม่ไหวเป็นลมหมดสติไป

“อาซู!”

เฉียวซิงเจียรีบรับร่างของเธอที่ทรุดลงไว้ ตะโกนขอความช่วยเหลือ “เร็วเข้า! รีบเข็นเตียงมา ส่งไปห้องฉุกเฉิน…”

……

สิบโมงตรงในเวลาเช้า ด้านนอกสำนักงานเขต

รถเมย์บัคจอดอยู่ที่นี่เป็นเวลาครึ่งชั่วโมงเต็ม ๆ แล้ว

ที่เบาะหลัง ฟู่ซือเหยียนสีหน้าเคร่งขรึม

เส้าชิงได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นหลายครั้งแล้ว แต่ฟู่ซือเหยียนไม่รับแม้แต่สายเดียว

เขาเดาว่าคงเป็นคุณโจวโทรมา

หลายวันมานี้คุณโจวตามตอแยเจ้านายของเขาเป็นอย่างมาก

สองวันมานี้เจ้านายของเขาอารมณ์ไม่ดีอย่างชัดเจน

เส้าชิงมองเจ้านายตัวเองผ่านกระจกหน้าต่างรถรอบที่ร้อย

ฟู่ซือเหยียนเงยหน้าขึ้นมามอง…

เส้าชิงหยุดหายใจชั่วขณะ เบนสายตาหนีอย่างลนลานไม่น้อย

วินาทีต่อไป เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้น “โทรหาเสิ่นชิงซูซิ”

“ครับ” เส้าชิงหยิบโทรศัพท์ออกมา หาเบอร์เสิ่นชิงซู แล้วโทรไป

โทรติดแล้ว แต่ไม่มีใครรับสายสักที

เส้าชิงโทรอีกสองครั้ง ผลลัพธ์ก็เป็นเช่นเดิม

“คุณชายฟู่ คุณเสิ่นไม่รับโทรศัพท์ครับ”