บทที่ 189

ฉินเยี่ยนเฉิงเล่าเรื่องที่เขารู้มาให้ฟู่ซือเหยียนฟัง

ฟู่ซือเหยียนไม่พูดอะไรสักอย่าง อุ้มฟู่ซืออวี่ไปแล้วก็จากไปเลย

สิบนาทีหลังจากนั้น รถเมย์บัคขับเข้าไปในคฤหาสน์เหยาเยว่

เส้าชิงจอดรถเรียบร้อยแล้ว ก็ลงจากรถไปเปิดประตู

ฟู่ซือเหยียนอุ้มฟู่ซืออวี่ที่หลับไปแล้วเดินเข้าไปจากข้างนอก

โจวอวี๋ชูลุกขึ้นมาจากโซฟา หลินหลานอี๋รีบเข้าไปประคองเธอ

“แค่ก ๆ …” โจวอวี๋ชูไอสองสามครั้งอย่างอ่อนแอ เอามือทาบอก มองที่ฟู่ซือเหยียนน้ำตารื้น “ซืออวี่เป็นยังไงบ้างคะ? หมอว่ายังไงบ้าง?”

“ไข้ขึ้นเพราะท้องอืด อาหารไม่ย่อย” ฟู่ซือเหยียนกวาดสายตามองหลินหลายอี๋แวบหนึ่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ หลังจากนั้น ก็อุ้มฟู่ซืออวี่ขึ้นไปชั้นบนทันที

หลินหลานอี๋กับโจวอวี๋ชูต่างอึ้งไปชั่วขณะ

นี่เห็นชัด ๆ ว่าฟู่ซือเหยียนไม่พอใจ!

“เสี่ยวชู ลูกทะเลาะกับซือเหยียนเหรอ?”

โจวอวี๋ชูส่ายหัวไปมา “เปล่านะคะ ตอนที่เขาพาซืออวี่กลับมายังดี ๆ อยู่เลยเห็น ๆ ”

“งั้นทำไมไปโรงพยาบาลกลับมาแล้ว เขาก็…”

พูดยังไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าดังมาจากทางบันได

ฟู่ซือเหยียนลงมาแล้ว

โจวอวี๋ชูกับหลินหลานอี๋หุบปากทันที

ฟู่ซือเหยียนเดินไปที่ห้องรับแขก นัยน์ตาดำขลับมองไปทางหลินหลานอี๋

หลินหลานอี๋ถูกเขามองด้วยสายตาเช่นนี้แล้วก็หยุดหายใจชั่วขณะ มือที่ประคองโจวอวี๋ชูไว้ก็บีบแน่นขึ้นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้

ฟู่ซือเหยียนจ้องมองที่เธอ แววตาคมกริบเหมือนจะมองเธอให้ทะลุปรุโปร่ง

ในใจหลินหลานอี๋หวาดหวั่นขึ้นมาชั่วขณะ ยิ้มแหย ๆ ถามว่า “ซือเหยียน นี่เธอมีอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่า?”

“หมอบอกว่าซืออวี่เป็นไข้เพราะท้องอืดอาหารไม่ย่อย ช่วงนี้น้าให้เขากินอะไรบ้างครับ?”