บทที่ 202

ฟู่ซืออวี่ร้องไห้อย่างนี้ สายตาของทุกคนที่อยู่รอบข้างจึงมองมาทันที

เสิ่นชิงซูหงุดหงิดมาก “ฟู่ซือเหยียน คุณจงใจใช่ไหม?”

“ผมเคยบอกแล้ว หลายวันนี้ซืออวี่อาละวาด” ฟู่ซือเหยียนสีหน้าไม่สะทกสะท้าน ไม่รู้สึกผิดที่พูดปดสักนิด

“ฉันไม่ตามใจเขาหรอกนะ” เสิ่นชิงซูพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ฉันไม่ได้ติดค้างเขา”

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว “แต่เขาอาละวาด ผมก็ปลอบไม่ได้”

“งั้นคุณก็ให้เส้าชิงพาเขาไปรอบนรถ”

ฟู่ซือเหยียนมองเส้าชิง

เส้าชิงเดินมายื่นแขนสองข้าวกับฟู่ซืออวี่ทันที “คุณชายน้อย ผมจะอุ้มคุณไปรอที่รถดีไหมครับ?”

“ไม่เอา!”

ฟู่ซืออวี่ปัดมือของเส้าชิง ร้องไห้ปานจะขาดใจ

เสียงอึกทึกมาก เจ้าหน้าที่จึงมาเตือน

“ในเมื่อมีลูกแล้ว งั้นก็คุยกันดี ๆ อีกสักครั้ง คุณดูสิลูกกลัวขนาดนี้ พวกคุณเป็นพ่อแม่จะเห็นแก่ตัวไม่ได้ การหย่า เด็กก็คือผู้เคราะห์ร้ายที่สุด”

อย่างไรเสิ่นชิงซูก็ไม่ยอม

ฟู่ซืออวี่ร้องไห้ไม่หยุด ปากก็ตะโกนอยู่ตลอดว่า ‘พ่อแม่อย่าเลิกกัน’

เจ้าหน้าที่เห็นฟู่ซืออวี่น่าสงสารจริง ๆ สายตาที่มองเสิ่นชิงซูเจือแววตำหนิ “คุณเป็นแม่ของเด็ก คุณทำใจให้ลูกคุณร้องไห้แบบนี้ได้เหรอ?”

เสิ่นชิงซูรำคาญถึงขีดสุด

เธอมองเจ้าหน้าที่และพูดด้วยใบหน้าเย็นชา “ฉันเป็นแม่เลี้ยงของเด็ก ตอนนี้แม่แท้ ๆ ของเด็กกับพ่อของเด็กจะกลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว ฉันที่เป็นแม่เลี้ยงหย่ายกตำแหน่งให้ มันไม่สมเหตุผลเหรอคะ?”

เจ้าหน้าที่ “...”

เสิ่นชิงซูมองเธอ ยิ้มเย็นชืด “ยังจะเกลี้ยกล่อมไหม?”

เจ้าหน้าที่อีหลักอีเหลื่อกันเป็นแถว ยิ้มเจื่อน ตามด้วยหมุนตัวจากไป

เมื่อนั้นก็ถึงคราวเรียกคิวของพวกเขาพอดี

เสิ่นชิงซูมองไปทางฟู่ซือเหยียน “ไปเถอะ เซ็นชื่อประทับตรา ไม่นาน”

ฟู่ซือเหยียนมองเสิ่นชิงซูหมุนตัวเดินไปทางช่องทำธุรการ ดาวตาเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย

จู่ ๆ ฟู่ซืออวี่ก็ไอโขลกขึ้นมา