บทที่ 207

โจวอวี๋ชูชะงักงัน

“ฉันต้องหวังให้ซืออวี่มีความสุขอยู่แล้วค่ะ” เธอหลุบตา เสียงเบาหวิว “เพียงแต่ฉันความจำเสื่อม นึกหลาย ๆ เรื่องไม่ออก ฉันไม่เข้าใจเลย การเลื่อนการแต่งงานมันเกี่ยวอะไรกับการเติบโตของซืออวี่ด้วยคะ?”

ฟู่ซือเหยียนจ้องเธอ ดวงตาดำเย็นยะเยือก

“ช่วงนี้เพราะการจากไปของเสิ่นชิงซู ซืออวี่จึงมีปฏิกิริยาทางอารมณ์มาก ยังไงเสิ่นชิงซูก็เลี้ยงเขาจนโต ในความรู้ความเข้าใจของเขา เขาคิดว่าถ้าผมหย่ากับเสิ่นชิงซูแล้ว เขาจะต้องเสียแม่อย่างเสิ่นชิงซูไป ดังนั้นเขาจึงอ่อนไหวกับเรื่องที่ผมจะหย่ากับเสิ่นชิงซูมาก”

“แต่... ฉันต่างหากที่เป็นแม่แท้ ๆ ของซืออวี่”

โจวอวี๋ชูเงยหน้ามองเขา น้ำตาร่วงเผาะ

“ฉันรู้ว่าฉันผิดต่อเขา แต่ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว ก็เพื่อชดเชยสิ่งที่ขาดหายไปห้าปีไม่ใช่เหรอ? หรือเพราะฉันพลาดห้าปีแรกในชีวิตของเขา ฉันก็เลยต้องเสียลูกชายคนนี้ไปตลอดกาลเหรอคะ?”

“ซืออวี่เพิ่งห้าขวบ”

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม “ตอนนี้เขายังเด็ก ไม่แน่ว่าเขาจะเข้าใจเหตุผลของผู้ใหญ่อย่างเรา คุณไม่รู้เลยเหรอว่าพอเสิ่นชิงซูไป เขามักจะฝันร้ายบ่อย ๆ?”

โจวอวี๋ชูอึ้ง

“เสี่ยวชู” ฟู่ซือเหยียนเห็นปฏิกิริยาของเธอก็รู้ว่าเธอไม่รู้เรื่องที่ฟู่ซืออวี่ฝันร้ายในระยะนี้เลย อดผิดหวังไม่ได้ “เสิ่นชิงซูดูแลซืออวี่ห้าปี ซืออวี่อารมณ์นิ่ง รู้ความมีความสุข และไม่เคยฝันร้าย”

“เรื่องที่เสิ่นชิงซูทำได้” โจวอวี๋ชูฝืนพูดอย่างดื้อรั้นเล็กน้อย “ฉันก็ทำได้เหมือนกันค่ะ”

ฟู่ซือเหยียนยกยิ้มจืดชืด “คุณทำไม่ได้”

โจวอวี๋ชูชะงักงัน

“เรื่องที่เสิ่นชิงซูเคยทำให้ซืออวี่ มันไม่สามารถแทนที่ได้” ฟู่ซือเหยียนหยุดไปแล้วพูดต่อ “สำหรับผม ซืออวี่อยู่กับใครแล้วมีความสุขมากกว่า นั่นจึงจะเป็นสิ่งแรกที่ผมจะพิจารณา”

โจวอวี๋ชูจิกเล็บเข้าเนื้อฝ่ามือ

เธอรู้มาตลอดว่าฟู่ซืออวี่อยู่ตำแหน่งที่สำคัญมากในใจของฟู่ซือเหยียน

เมื่อก่อน เธอเชื่อมาตลอดว่าฟู่ซืออวี่คือไพ่ที่ดีที่สุดในมือเธอ!

แต่ตอนนี้เห็นฟู่ซือเหยียนยึดฟู่ซืออวี่เป็นที่ตั้งแล้ว ในสายตาของฟู่ซือเหยียน แม้แต่เธอที่เป็นแม่บังเกิดเกล้าก็ยังเป็นแค่ตัวช่วยในการเติบโตของฟู่ซืออวี่เท่านั้น