บทที่ 223

ความรู้สึกปวดเมื่อยกล้ามเนื้อจากไข้สูงทำให้ทั่วทั้งร่างของเฉียวซิงเจียไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง

ชายหนุ่มแบกเธอไว้บนบ่า หัวไหล่ของเขากระแทกกับซี่โครงของเธอจนเจ็บไปหมด

สีหน้าของเฉียวซิงเจียเจ็บปวดอย่างยิ่ง “ฉินเยี่ยนเฉิง... คุณ... คุณปล่อยฉันลงนะ ฉันเจ็บซี่โครงจะตายอยู่แล้ว...”

อีกฝ่ายทำเป็นหูทวนลม

เมื่อเดินออกมาจากบ้าน ฝนก็ยังคงตกหนักอยู่

สายฝนโปรยปรายลงมาจนเฉียวซิงเจียเปียกโชกไปทั้งตัวในพริบตา!

“บ้าเอ๊ย...” เฉียวซิงเจียสะดุ้งเฮือก สติที่เลือนรางเพราะพิษไข้พลันแจ่มชัดขึ้นมาไม่น้อย!

เธอยกมือขึ้นปาดน้ำบนใบหน้า แล้วทุบไปที่แผ่นหลังของอีกฝ่าย “ฉินเยี่ยนเฉิง นี่คุณจะบ้าเหรอ! ต่อให้จะช่วยลดไข้ให้ฉันด้วยวิธีธรรมชาติ ก็ไม่ใช่วิธีแบบนี้นะ! รีบปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!”

เขาไม่เพียงแต่ไม่หยุด แต่กลับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

เฉียวซิงเจียชะงักไป ในที่สุดก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ!

คนคนนี้ต้องไม่ใช่ฉินเยี่ยนเฉิงแน่!

ฉินเยี่ยนเฉิงต้องสติไม่ดีไปแล้วแน่ ๆ ถึงได้พาคนที่กำลังป่วยเป็นไข้มาตากฝนแบบนี้!

“คุณเป็นใคร?” เฉียวซิงเจียเริ่มดิ้นรน ทั้งมือและเท้าต่างทุบตีเตะสะเปะสะปะ “คุณเป็นใครกันแน่! จะพาฉันไปไหน? ฉันขอบอกคุณไว้เลยนะ ถ้าคุณยังไม่ปล่อยฉัน ฉันจะร้องให้คนช่วยแล้วนะ!”

ชายคนนั้นยังคงไม่พูดอะไรสักคำ เอาแต่เดินไปข้างหน้า

รองเท้าบูตกันฝนเหยียบย่ำลงบนเส้นทางเล็ก ๆ บนภูเขาที่เต็มไปด้วยโคลนและน้ำท่วมขัง สายลมและสายฝนพัดกระหน่ำ พร้อมกับฟ้าแลบและฟ้าร้อง...

ในแวบหนึ่งนั้น เฉียวซิงเจียมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบได้อย่างชัดเจน

เธอตกตะลึง

ผู้ชายคนนี้พาเธอมาที่ป่าเล็ก ๆ นี่!

เขา เขาจะทำอะไรกันแน่?

จริง ๆ แล้วเฉียวซิงเจียเคยเรียนยูโด ถ้าเป็นเวลาปกติแล้วถูกผู้ชายแบกแบบนี้ เธอสามารถพลิกตัวกลับมาล็อกคอเขาได้อย่างง่ายดาย

แต่ตอนนี้เธอมีไข้สูง ปวดเมื่อยไปทั้งตัวจนไร้เรี่ยวแรง เธอพยายามอยู่หลายครั้ง แต่ก็เค้นแรงออกมาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!

ในตอนนั้นเอง ชายคนนั้นก็หยุดเดิน

เฉียวซิงเจียชะงักไป วินาทีต่อมา ร่างของเธอก็ถูกชายคนนั้นโยนไปข้างหน้า...

เฉียวซิงเจียรู้สึกเพียงว่าร่างของเธอเหินขึ้นไปในอากาศชั่วขณะ แต่ในไม่ช้า ร่างของเธอก็ร่วงหล่นลงไปอย่างรวดเร็ว!