บทที่ 231

“หย่ากับผมแล้ว” ฟู่ซือเหยียนแววตาลุ่มลึกเย็นเยียบ จดจ้องที่เธอ “หลังจากนั้นก็หันไปแต่งกับเฟิงอวิ๋นเฉียนเหรอ?”

“ถ้าแต่งกับเฟิงอวิ๋นเฉียนแล้วช่วยซิงซิงได้ ฉันก็ไม่มีอะไรต้องลังเลค่ะ”

“เสิ่นชิงซู” ฟู่ซือเหยียนหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ “เพื่อเฉียวซิงเจียแล้ว คุณนี่ทุ่มสุดตัวเลยนะ”

“ใช่ค่ะ เพราะว่าซิงซิงคู่ควร” เสิ่นชิงซูน้ำเสียงแน่วแน่

ความแน่วแน่แบบนี้ กลับจุดไฟโทสะในอกของฟู่ซือเหยียนขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล!

ฟู่ซือเหยียนสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาดำขลับจ้องเสิ่นชิงซูตาไม่กะพริบ

ในดวงตานั้น ลมพายุกำลังก่อตัวขึ้น

เสิ่นชิงซูกลับไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย จ้องที่นัยน์ตาของเขาตรง ๆ

ทั้งสองคนประจันหน้ากัน

ผ่านไปพักใหญ่ ฟู่ซือเหยียนยิ้มมุมปาก หัวเราะเย้ยหยันเบา ๆ “เราจะหย่าหรือไม่หย่า ก็ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกจะมายุ่งได้”

เสิ่นชิงซูหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ “ฟู่ซือเหยียน อย่าคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย มันไม่มีคำว่า ‘เรา’ ตั้งนานแล้ว ตอนนี้มีแต่ ‘ฉัน’ กับ ‘คุณ’ ”

“ตามกฎหมายเรายังเป็นสามีภรรยากันอยู่ นี่คือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้”

“ก็แค่สามีภรรยาแต่ในนาม”

เสิ่นชิงซูวางแก้วน้ำลง ลุกขึ้นยืน

“ถ้าราชินีภาพยนตร์โจวของคุณยินดีอยู่กับคุณแบบไร้สถานะไปตลอดชีวิต งั้นฉันก็ไม่รังเกียจที่จะแบกชื่อคุณนายฟู่ปลอม ๆ ไปทั้งชีวิตเหมือนกัน ไม่แน่ว่าเกิดวันไหนคุณตายกะทันหันขึ้นมา ฉันยังสามารถรับมรดกของคุณได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายเลย คุณดูสิ เรื่องบางเรื่องพอเปลี่ยนมุมมอง ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก”

ฟู่ซือเหยียนได้ยินคำนี้จากเธอแล้ว คิ้วเข้ม ๆ เลิกขึ้นเล็กน้อย “ตอนนี้คุณเกลียดผมขนาดนี้เลยเหรอ? ถึงกับหวังให้ผมตายเร็ว ๆ แล้ว?”

เสิ่นชิงซูหัวเราะเย้ยหยันหนึ่งที “หรือคุณยังหวังว่าฉันจะหวังอยากให้คุณอายุยืนเป็นร้อยปีล่ะคะ?”

“งั้นเกรงว่าจะต้องทำให้คุณผิดหวังแล้ว” ฟู่ซือเหยียนลุกขึ้น จัดระเบียบเสื้อสูท “ผมตรวจสุขภาพทุกปี หากไม่เกิดเหตุไม่คาดฝัน ผมก็ไม่น่าตายในห้าสิบปีนี้”

“งั้นก็น่าเสียดายจริง ๆ”

เสิ่นชิงซูดึงสายตากลับมา กำลังคิดจะจากไป แต่กลับถูกฟู่ซือเหยียนขวางทาง