บทที่ 269

“นี่คุณหมายความว่ายังไง?”

“เสิ่นชิงซู ทำไมคุณถึงได้ไร้เดียงสาแบบนี้?” โจวอวี๋ชูหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า “ที่จริงฟู่ซือเหยียนรู้เรื่องที่คุณท้องตั้งแต่แรกแล้ว คุณคิดว่าการที่คุณได้มาอยู่เมืองซิงอย่างราบรื่นแล้วจะทำให้หลุดพ้นจากเขาได้งั้นเหรอ?”

“ลองฟังคลิปเสียงนี่สิ”

โจวอวี๋ชูกดเปิดไฟล์เสียง

ฟู่ซือเหยียน “เด็กหลุดไปก็ดีเหมือนกัน”

ฉินเยี่ยนเฉิง “นี่นายถูกยั่วยุจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง? พูดจาเพ้อเจ้ออะไรอยู่ก็ไม่รู้! นั่นมันลูกของนายนะ! ฟู่ซือเหยียน! ถ้านายยังกล้าพูดอะไรบ้า ๆ แบบนี้ออกมาอีก ฉันจะเลิกคบกับนาย!”

ฟู่ซือเหยียน “ก็ฉันพูดความจริง”

ฉินเยี่ยนเฉิง “ฟู่ซือเหยียน! ถ้านายยังพูดอีกคำเดียว เชื่อไหมฉันจะซัดนายเลย! นั่นมันลูกของนายนะ! ต่อให้นายจะไม่มีใจให้เสิ่นชิงซู แต่นายก็ไม่ควรพูดแบบนี้!”

เสียงบันทึกหยุดลง

โจวอวี๋ชูมองเสิ่นชิงซูที่มีสีหน้าซีดเผือด พลางยกมุมปากยิ้มอย่างพอใจ “คุณเสิ่นได้ยินชัดแล้วใช่ไหม?”

เสิ่นชิงซูประคองท้องไว้ คำพูดเหล่านั้นของฟู่ซือเหยียนราวกับว่ายังสะท้อนก้องอยู่ในหู

แล้วก็นึกถึงพายุหิมะที่โหมกระหน่ำหลังบ่ายวันนั้น ประโยคที่เขาเอ่ยออกมา ‘การที่เธอไม่ท้องนั่นแหละคือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด’

ที่แท้ตั้งแต่ต้นจนจบ นอกจากเขาจะไม่ชอบให้เธอตั้งครรภ์ แต่ยังถึงขั้นรังเกียจขนาดนี้

รังเกียจเสียจนเขาพูดว่า ‘เด็กหลุดไปก็ดีเหมือนกัน’ ออกมาได้!

“ซือเหยียนเคยบอกไว้ว่าชีวิตนี้เขาจะมีแค่ซืออวี่คนเดียว เขาไม่อยากให้มีเด็กคนอื่นมาคุกคามซืออวี่ เพราะฉะนั้นตอนที่เขาคิดว่าคุณทำแท้ง ที่จริงเขากลับรู้สึกโล่งใจ แต่หลังจากนั้นเขากลับพบว่าคุณหลอกเขา”

โจวอวี๋ชูก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วจ้องมองดวงตาอันแดงก่ำของเสิ่นชิงซู พลางยิ้มกำเริบเสิบสานยิ่งกว่าเดิม

“เสิ่นชิงซู คุณอุตส่าห์ลำบากลำบนเก็บเด็กเอาไว้ แต่ในสายตาของพ่อแท้ ๆ ของพวกเขา ก็แค่เด็กที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจและไม่ได้รับการยอมรับ คุณคิดเหรอว่าแค่หนีมาที่เมืองซิงแล้ว ฟู่ซือเหยียนจะยอมปล่อยให้คุณวางใจคลอดลูกจริง ๆ น่ะ?”

เสิ่นชิงซูหายใจติดขัดเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

บางทีอาจเป็นเพราะความตกตะลึงและความโกรธที่ถาโถม ลูกทั้งสองในครรภ์ของเธอจึงเริ่มดิ้น

เธอลูบหน้าท้อง บังคับตนเองให้สงบลง ไม่ให้สิ่งใดมากระทบ

โจวอวี๋ชูจงใจจะยั่วยุเธอชัด ๆ!

แต่เธอจะหลงกลไม่ได้!

“คุณคิดเหรอว่าแค่พูดเรื่องพวกนี้กับฉันแล้วมันจะกระทบฉันน่ะ?”

เสิ่นชิงซูจ้องไปที่โจวอวี๋ชู พลางยิ้มเยาะ “คุณคิดผิดแล้วล่ะ ที่ฉันเก็บเด็กเอาไว้ ก็เพราะพวกเขาคือลูกของฉัน แค่เพราะพวกเขาคือครอบครัวของฉัน ที่ฉันคลอดพวกเขาก็ม่ใช่หวังสมบัติของตระกูลฟู่ และไม่ต้องการการยอมรับจากฟู่ซือเหยียน! แต่พวกเขาคือลูกของฉันเสิ่นชิงซู ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลฟู่ หรือฟู่ซือเหยียนทั้งนั้น!”