บทที่ 273

เมื่อไป๋เจี้ยนเหวินได้ยินพยาบาลพูดแบบนี้ ก็อดกลั้นเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป แอบอิงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดอยู่ในอ้อมอกของเจี่ยงเหวินจิ่น

ฟู่ซือเหยียนรับใบแจ้งภาวะวิกฤติมา ถือปากกาเอาไว้ ก่อนจะเซ็นชื่อ

พยาบาลรับใบแจ้งภาวะวิกฤติมา แล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

ฟู่ซือเหยียนจ้องประตูห้องผ่าตัดที่ปิดสนิทบานนั้น นัยน์ตาดำขลับมืดสลัว

เวลาล่วงเลยไปนาทีแล้วนาทีเล่า

เส้าชิงคุยโทรศัพท์เสร็จก็ย้อนกลับมา เดินไปข้างกายฟู่ซือเหยียน แล้วพูดกระซิบว่า “คุณชายฟู่ ถุงเลือดอยู่ระหว่างการขนส่งมาแล้ว อีกประมาณยี่สิบนาทีน่าจะถึงครับ”

ฟู่ซือเหยียนขานรับเสียงหนึ่ง

เส้าชิงถอยไปอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ

เมื่อเจี่ยงเหวินจิ่นได้ยินคำพูดของเส้าชิง ก็ชำเลืองมองฟู่ซือเหยียนทีหนึ่ง

ยิ่งคิดไป๋เจี้ยนเหวินก็ยิ่งไม่พอใจ ผละสามีออกแล้วพุ่งไปตรงหน้าฟู่ซือเหยียน และถามขึ้นว่า “นายทำอะไรอาซูใช่ไหม?”

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้วมุ่น “ช่วงนี้ผมกับเธอไม่ได้ติดต่อกันเลย”

“แล้วทำไมอาซูถึงบอกว่านายจะทำร้ายลูกของเธอล่ะ?”

ไป๋เจี้ยนเหวินเอามือกุมหน้าอก “ตลอดทางเสิ่นชิงซูเจ็บปวดจนสติเลอะเลือนไปหมด แต่ปากก็ยังตะโกนว่า ‘ปกป้องลูก’ ‘อย่าให้ฟู่ซือเหยียนทำร้ายลูกของเธอ’ ไม่หยุด เธอบอกว่านายจะทำร้ายลูกของเธอ! ฟู่ซือเหยียน นายทำอะไรถึงทำให้เธอกลัวจนเป็นแบบนี้กันแน่!”

ริมฝีปากบางของฟู่ซือเหยียนเม้มเข้าหากันแน่น

เขานึกถึงตอนอยู่บนรถพยาบาล เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอารมณ์ของเสิ่นชิงซูก็ดุเดือดรุนแรงผิดปกติ

นี่ผิดปกติมากจริง ๆ

เขาครุ่นคิด นี่ต้องเกี่ยวกับบุคคลนิรนามนั่นแน่!

หลังเสิ่นชิงซูเจอคนคนนั้นถึงได้เกิดเรื่อง!

แต่เรื่องนี้ ก่อนจะสืบหาจนชัดเจน ฟู่ซือเหยียนจะไม่บอกไป๋เจี้ยนเหวิน

“อาจารย์ไป๋ครับ ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดี แต่หลังเสิ่นชิงซูมาเมืองซิง ผมก็ไม่เคยติดต่อกับเธออีกเลยจริง ๆ”

ไป๋เจี้ยนเหวินขมวดคิ้วมองประเมินเขา

ในขณะนี้เอง ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกอีกครั้ง

หัวหน้าหวังเดินออกมา ใบหน้าสวมใส่หน้ากากอนามัยเอาไว้ เพียงมองจากสายตาก็รู้แล้วว่าอาการไม่สู้ดีนัก