บทที่ 277

เส้าชิงตกตะลึง “คุณหมายความว่า...”

“นี่เป็นแค่แพะรับบาปคนหนึ่งเท่านั้น” สีหน้าของฟู่ซือเหยียนขึงขัง “คนที่ทำร้ายเสิ่นชิงซู ยังมีคนอื่นอีก”

“งั้นคนคนนี้เป็นคนที่เฟิงอวิ๋นเฉียนเตรียมมา?” เส้าชิงสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตอบสนองกลับมา “ผมเข้าใจแล้ว ที่เฟิงอวิ๋นเฉียนทำแบบนี้ เพราะปกป้องคนร้ายตัวจริงที่ทำร้ายคุณเสิ่น!”

ฟู่ซือเหยียนเม้มปาก นัยน์ตาดำขลับหม่นหมอง “โจวอวี๋ชูล่ะ?”

เส้าชิงอึ้งไป “คุณสงสัยคุณโจว?”

“ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตอนนี้เธอน่าจะไม่ได้อยู่ในประเทศแล้ว”

เส้าชิงรีบต่อสายโทรศัพท์ออกไป

ถ้าเป็นอย่างที่ฟู่ซือเหยียนคิด โจวอวี๋ชูคงออกจากนอกประเทศไปตั้งแต่วันที่เสิ่นชิงซูเกิดเรื่องแล้ว

คำตอบชัดเจนมาก

สายตาของฟู่ซือเหยียนดุเดือดรุนแรง “ยื่นขอเส้นทางบิน คืนนี้ฉันจะบินไปประเทศเค”

เส้าชิง “ได้ครับ ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้!”

“นายจะไปหาใครที่ประเทศเคเหรอ? เฟิงอวิ๋นเฉียนงั้นเหรอ?” ฉินเยี่ยนเฉิงสงสัยอย่างมาก มองเส้าชิงแล้วสลับไปมองฟู่ซือเหยียน

“ไม่สิ ตกลงพวกนายกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่กันแน่? สงสัยใคร? เฟิงอวิ๋นเฉียนคือผู้มีอิทธิพลของไฟแนนซ์เชียลกรุ๊ปคนนั้นเหรอ? ฟู่ซือเหยียน นายรู้จักกับเขาเหรอ?”

“รู้จักกันในหน่วยรักษาสันติภาพก่อนหน้านี้น่ะ” น้ำเสียงของฟู่ซือเหยียนเย็นเยียบ “เขาคือคนเชื้อสายจีน รู้จักกับเคออวี่หางมานานแล้ว”

ฉินเยี่ยนเฉิงอึ้งไป

งั้นก็นับว่าเป็นเพื่อนร่วมรบกัน

ทว่าฟังจากคำพูดของเส้าชิงเมื่อกี้ ฉินเยี่ยนเฉิงรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของฟู่ซือเหยียนกับเฟิงอวิ๋นเฉียนนั่นไม่ดีนัก!

“พวกนายมีเรื่องผิดใจกันงั้นเหรอ?”

ริมฝีปากบางของฟู่ซือเหยียนเม้ม ทว่าไม่ได้ตอบกลับ

ฉินเยี่ยนเฉิงถอนหายใจ “นายเอาอีกแล้วนะ! ฟู่ซือเหยียน ฉันเห็นนายเป็นเพื่อน นายมีอะไรฉันก็เป็นคนแรกที่พุ่งเข้าใส่ สุดท้ายล่ะ? ตัวนายปิดบังเรื่องไม่ให้ฉันรู้ไว้เยอะแค่ไหนกันแน่!”

ฟู่ซือเหยียนถูกเขาเสียงดังใส่จนปวดหัวไปหมด เขาบีบหว่างคิ้ว “นายใจเย็นก่อน”

“นายยังรังเกียจที่ฉันเสียงดังอีกงั้นเหรอ!” ฉินเยี่ยนเฉิงเดือดดาลสุดขีด กลอกตาขาวด้วยความรังเกียจ “นายทำต่อไปเถอะ เก็บเอาไว้แบบนี้ต่อไป ชีวิตที่ต้องโดดเดี่ยวไปจนแก่ใกล้จะมาถึงแล้ว!”

......

มาถึงโรงพยาบาล ฟู่ซือเหยียนกับฉินเยี่ยนเฉิงก็ตรงไปดูคนน้องที่แผนกทารกแรกเกิดเลย