บทที่ 287

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว “กับโจวอวี๋ชูเหรอ?”

“ใช่สิ!” เฟิงอวิ๋นเฉียนพูดพลางหัวเราะ “ทำไม นายหึงหรือไง?”

ฟู่ซือเหยียนหัวเราะหึหนึ่งที “นี่คือวิธีใหม่ในการปกป้องเธอของนายเหรอ?”

เฟิงอวิ๋นเฉียนยักไหล่ “อันนี้ฉันไม่ได้พูดนะ งานแต่งกำหนดไว้สัปดาห์หน้า เดี๋ยวฉันจะส่งการ์ดให้นาย”

ฟู่ซือเหยียนหรี่ตา

เฟิงอวิ๋นเฉียนพูดสิ่งที่อยากพูดหมดแล้ว ก็หันหลังเดินไปทางรถโรลส์รอยซ์สีดำที่อยู่ข้างทาง

จวงเสวี่ยเปิดประตูด้านหลังของรถให้เฟิงอวิ๋นเฉียน

เฟิงอวิ๋นเฉียนขึ้นรถ จวงเสวี่ยปิดประตู ก้มศีรษะให้ฟู่ซือเหยียนหนึ่งครั้งด้วยความเคารพ หันหลังขึ้นไปนั่งข้างคนขับ

รถโรลส์รอยส์สีดำแล่นไปทางถนนใหญ่ด้านหน้า กลืนหายไปกับความมืดมิดยามราตรี

เพียงไม่นาน รถเมย์บัคก็มาจอดที่ข้างทาง

เส้าชิงเปิดประตูรถด้านหลังออก

ฟู่ซือเหยียนค้อมตัวลงก้าวขึ้นรถ

เส้าชิงขึ้นรถแล้ว ถามว่า “คุณชายฟู่ คุณจะกลับบริษัทหรือว่ายังไงครับ?”

“คฤหาสน์หนานซี”

“ได้ครับ”

เส้าชิงออกรถ ขับไปยังคฤหาสน์หนานซี

ยี่สิบนาทีต่อมา รถเมย์บัคแล่นเข้าสู่คฤหาสน์หนานซี

เส้าชิงเปิดประตูรถให้ฟู่ซือเหยียน

ฟู่ซือเหยียนลงมาจากบนรถ “จับตาดูเฟิงอวิ๋นเฉียนอย่างใกล้ชิดหน่อย”

“ครับ”

“จองไฟลท์ด้วย ไปเมืองเจียงพรุ่งนี้”

เส้าชิง “ครับผม”

ประตูเข้าบ้านเปิดออก…

“คุณฟู่” หนีอวี่เถียนเดินออกมาจากในบ้าน ยิ้มหวานพลางพูดกับฟู่ซือเหยียน “ซืออวี่กำลังทำการบ้านอยู่ค่ะ ฉันได้ยินเสียงรถก็ทายว่าคุณกลับมาแล้ว”

ฟู่ซือเหยียนตอบรับเบา ๆ อย่างเฉยชา เดินผ่านหน้าหนีอวี่เถียนเข้าไปในบ้าน

หนีอวี่เถียนปิดประตู นำรองเท้าประจำตัวฟู่ซือเหยียนออกมาจากตู้เก็บรองเท้า วางลงที่ข้างเท้าฟู่ซือเหยียน

ฟู่ซือเหยียนเปลี่ยนรองเท้า สาวเท้าเดินไปชั้นสอง

ในห้องเด็กชั้นสอง ฟู่ซืออวี่กำลังทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ

ฟู่ซือเหยียนผลักประตูเข้าไปเบา ๆ

ฟู่ซืออวี่ปีนี้อยู่ประถมสามแล้ว เรียนได้คะแนนยอดเยี่ยม ตัวเขาเองก็ตั้งใจใช้ได้