บทที่ 289

เสิ่นชิงซูเม้มปาก กำมือที่ถือโทรศัพท์อยู่แน่นขึ้นเล็กน้อย

“อาซู คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ฉันยังโอเคอยู่ค่ะ” เสิ่นชิงซูน้ำเสียงเย็นเยียบ “โจวอวี๋ชูไม่มีทางได้ดั่งใจอย่างนี้ไปตลอดหรอก”

“โจวอวี๋ชูนี่ก็เก่งนะ มีลูกกับฟู่ซือเหยียนคนหนึ่งแล้ว พอไม่นานก็ไปอีกคนกับเฟิงอวิ๋นเฉียนอีก! ที่สำคัญคือ ลูกที่เธอคลอดออกมาสองคนเธอไม่ต้องเลี้ยงเองสักคน ผมได้ยินว่าเฟิงอวิ๋นเฉียนหาทีมเลี้ยงเด็กมืออาชีพมาเลี้ยงเด็กคนนั้นเลยนะ! โจวอวี๋ชูแค่เบ่งออกมา ไม่ต้องสนใจเรื่องเลี้ยงเลย!”

เวินจิ่งซีหยุดพักหนึ่ง ก่อนพูดอีกว่า “ตอนนี้เธอมีเฟิงอวิ๋นเฉียนคุ้มกะลาหัวอยู่ คิดจะจัดการเธอมันไม่ง่ายอย่างนั้นแล้วนะ”

เสิ่นชิงซูหลับตาลง

เตะนั้นของโจวอวี๋ชูในตอนนั้น พรากชีวิตลูกชายเธอไป

แค้นนี้ที่ฆ่าลูกชายเธอ เธอจะต้องชำระมันอย่างแน่นอน

“ในเมื่อเฟิงอวิ๋นเฉียนอยากจะงานแต่งสุดอลังการให้เธอ งั้นฉันก็จะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เธอในงาน”

……

วางสายจากวิดีโอคอลแล้ว เสิ่นชิงซูเดินออกมาจากห้องครัว

เสี่ยวอันหนิงกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว

“แม่คะ หนูอิ่มแล้ว แม่ก็รีบกินเถอะนะคะ”

เสิ่นชิงซูเห็นท่าทางเชื่อฟังรู้ประสาของลูกสาวแล้ว ในใจก็ยังเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ

อีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันเกิดของเสี่ยวอันหนิงแล้ว

แต่ก็เป็น วันครบรอบวันตายของลูกชายคนพี่ด้วย

สี่ปีแล้ว เธอก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี

……

เสิ่นชิงซูไปส่งเสี่ยวอันหนิงที่โรงเรียนอนุบาล เมื่อกลับถึงบ้านแล้ว เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากเจี่ยงเหวินจิ่น

หลายปีมานี้เจี่ยงเหวินจิ่นกับไป๋เจี้ยนเหวินก็มาเยี่ยมเธอเป็นครั้งคราว แต่ไม่กล้ามาบ่อยเกินไป ด้วยกลัวว่าทำให้ฟู่ซือเหยียนสังเกต

แม้จะเจอหน้าไม่กี่ครั้ง แต่วิดีโอคอลกันบ่อยมากพอสมควร

เจี่ยงเหวินจิ่นกับไป๋เจี้ยนเหวินคิดจะมาพักอยู่ด้วยสักสามสี่วัน ฉลองวันเกิดกับเสี่ยวอันหนิง แล้วก็เที่ยวพักผ่อนไปด้วยเลย

ที่เมืองเก่านี้ ภูเขาเขียวขจี ลำน้ำใสสะอาด อากาศก็ดีมาก เหมาะกับการเที่ยวตากอากาศพักผ่อนหน่อยใจสุด ๆ

เสิ่นชิงซูย่อมยินดีอยู่แล้ว ถามว่าพวกเขาจะมาเมื่อไร จากนั้นก็คุยเรื่องงานอีกนิดหน่อย จึงค่อยวางสาย

สี่โมงเย็น เสิ่นชิงซูไปรับเสี่ยวอันหนิงที่โรงเรียนอนุบาลอย่างตรงเวลา

เสี่ยวอันหนิงเป็นเด็กที่เข้าสังคมเก่ง ไม่ต้องให้เสิ่นชิงซูกังวลเรื่องการสร้างสัมพันธ์กับผู้อื่นเลย

รับเสี่ยวอันหนิงแล้ว เสิ่นชิงซูก็พาเธอไปคลินิกแพทย์แผนจีนในตำบล

สี่ปีก่อน เธอรู้ดีว่าถ้าอยู่ที่เมืองซิงต่อไปก็ไม่มีทางหลุดพ้นจนการรังควานของฟู่ซือเหยียนได้

เพราะฉะนั้นเมื่อเธอถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินอีกครั้ง เธอก็นึกถึงคุณเฉิงขึ้นมา

นามบัตรใบนั้นที่คุณเฉิงให้เธอไว้ตอนแรกช่วยชีวิตเธอกับลูกสาวไว้