บทที่ 295

“ซื้อ!” เวินจิ่งซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ภาพวาดของหนู ป๊ะป๋าจะซื้อทั้งหมดเลย!”

“ว้าว หนูซึ้งใจจังเลยค่ะ แต่ป๊ะป๋าต้องรอก่อนนะคะ!”

เวินจิ่งซีขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะ?”

“ตาจ๋ายายจ๋าก็คงอยากจะซื้อด้วยแน่ ๆ” เสี่ยวอันหนิงเลิกคิ้วขึ้น “ทั้งสามคนใครจ่ายเงินมากที่สุด หนูจะขายให้คนนั้นค่ะ!”

เวินจิ่งซี “...”

ดี ๆ ๆ ไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน เจ้าเล่ห์เพิ่มขึ้นเป็นกองเลยนะ!

เวินจิ่งซีมองดูเด็กน้อยที่ทำท่าทางเจ้าเล่ห์ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกจุกในอก

ความเจ้าเล่ห์นี้มันติดมาจากพ่อแท้ ๆ ของเธออย่างแน่นอน!

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เด็กผู้หญิงที่น่ารักขนาดนี้คาดไม่ถึงว่าฟู่ซือเหยียนจะเป็นผู้ให้กำเนิด!

แต่ลองคิดอีกมุมหนึ่ง เด็กผู้หญิงที่เจ้าเล่ห์เฉลียวฉลาดแบบนี้ก็ดี จะได้ไม่เติบโตขึ้นมาเหมือนแม่ของเธอที่ไร้เดียงสาเกินไปจนถูกผู้ชายเลว ๆ หลอกเอาได้!

เวินจิ่งซีอุ้มเสี่ยวอันหนิงเดินไปยังรถที่จอดอยู่

โดยไม่ได้สังเกตเห็นรถเบนซ์คันนั้นที่จอดอยู่ไม่ไกล

เมื่อเห็นรถของเวินจิ่งซีขับออกไปไกลแล้ว เส้าชิงที่อยู่ในรถก็เอ่ยถามฟู่ซือเหยียนว่า “คุณชายฟู่ เรายังจะตามไปไหมครับ?”

“ไม่ต้อง” ฟู่ซือเหยียนหลับตาลง ปลายนิ้วบีบนวดที่ระหว่างคิ้ว “จัดการธุระสำคัญก่อน”

“ครับ”

......

เสิ่นชิงซูอยู่ที่เมืองอวิ๋นเพียงวันเดียวก็เจรจาเรื่องงานเสร็จเรียบร้อย

ผู้ก่อตั้งเล่อชวีมีความคิดเห็นหลายอย่างที่ตรงกันกับเสิ่นชิงซู

ขั้นตอนเริ่มต้นได้กำหนดไว้แล้ว ส่วนการวางแผนโปรเจกต์และการผลิตค่อยมาปรับกันทีหลัง

เมื่อเสิ่นชิงซูมาถึงสนามบิน และมองดูข้อมูลการบิน นึกถึงว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเสี่ยวอันหนิง อดรื้นน้ำตาขึ้นมาไม่ได้อีกครั้ง

สี่ปีแล้ว

เธอไม่เคยกลับไปเมืองเป่ยเพื่อเยี่ยมลูกชายเลย

เขายังเด็กขนาดนั้น อยู่ที่สุสานตระกูลฟู่เพียงคนเดียวจะกลัวหรือเปล่านะ?

เธอหลบมาสี่ปี คงพอแล้ว

เสิ่นชิงซูจึงจองเที่ยวบินที่ใกล้ที่สุดเพื่อบินไปยังเมืองเป่ย

หลังจากที่บินมาสี่ชั่วโมง เครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินนานาชาติเมืองเป่ย

เสิ่นชิงซูเดินออกมาจากสนามบิน และขึ้นรถแท็กซี่ และมุ่งตรงไปยังสุสานตระกูลฟู่

ระหว่างทางเธอโทรหาฉินเยี่ยนเฉิง