บทที่ 297

ภายใต้แสงไฟริมถนน ชายหนุ่มได้เดินเข้ามาใกล้ทีละนิด

เสิ่นชิงซูยืนอยู่กับที่ ไม่หลบ ไม่หนี

ระยะเวลาสี่ปี แต่ราวกับโลกทั้งใบได้เปลี่ยนไปแล้ว

เมื่อมองผู้หญิงที่มีสีหน้าเย็นชา แววตาของฟู่ซือเหยียนก็ซับซ้อน

เธอยังมีชีวิตอยู่

เหมือนกับที่เขาคาดเดาเอาไว้ เขาไม่ได้รู้สึกประหลาดใจมากนัก

สองปีมานี้เขาให้ความสนใจกับวงการวัตถุโบราณเป็นพิเศษ และก็พอจะคาดเดาได้ว่าหลีอวี่ก็คือเสิ่นชิงซู

แต่เขาไม่ได้เจาะจงไปตามหาเธอ

เพราะเขาเชื่อ ตราบใดที่เสิ่นชิงซูยังมีชีวิตอยู่ และตราบใดที่พวกเขายังไม่ได้หย่าร้างกัน สักวันหนึ่งเสิ่นชิงซูจะต้องกลับมาหาเขา

เขาเคยคาดการณ์ถึงความเป็นไปได้ทุกรูปแบบที่พวกเขาจะได้พบหน้ากับอีกครั้ง แต่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นที่นี่

ในสุสานที่ฝังศพลูกของพวกเขา

ฟู่ซือเหยียนหยุดลง มองเสิ่นชิงซู แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถ้าคุณจะมาเยี่ยมลูก ก็บอกผมได้โดยตรงนี่”

คำพูดเปิดที่ไม่เหมาะสมกับช่วงเวลานี้ทำให้เสิ่นชิงซูอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ฉินเยี่ยนเฉิงกลัวว่าพวกเขาจะทะเลาะกัน จึงรีบเข้าไปเตือน “ซือเหยียน เรื่องนี้ฉันสามารถอธิบายกับนายได้นะ...”

ฟู่ซือเหยียนกวาดสายตามองไปยังฉินเยี่ยนเฉิง “งั้นนายก็รู้ข่าวของเสิ่นชิงซูมาโดยตลอด แต่ปิดบังฉันมาตลอด ใช่ไหม?”

ฉินเยี่ยนเฉิง “...”

“ฉินเยี่ยนเฉิง นี่คือเรื่องของพวกเราสามีภรรยา” ฟู่ซือเหยียนยกมือขึ้นผลักฉินเยี่ยนเฉิง “นายล้ำเส้นแล้ว”

ฉินเยี่ยนเฉิงถูกผลักจนเซไปก้าวหนึ่ง หลังจากที่ยืนได้มั่นคง จึงถอนหายใจ “ฉันรู้ว่าฉันผิดที่โกหกนาย แต่นายอย่าเพิ่งใจร้อนสิ ในเมื่อได้เจอกันแล้ว นายก็ควรจะพูดคุยกันดี ๆ อย่าหาเรื่องอีก!”

แต่ฟู่ซือเหยียนทำหูทวนลม

เขามองเสิ่นชิงซู แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณยอมไปหาฉินเยี่ยนเฉิงแต่ไม่ยอมมาหาผม เสิ่นชิงซู คุณเกลียดผมขนาดนั้นเลยเหรอ?”