บทที่ 299

เฟิงอวิ๋นเฉียนก็ตอบรับอย่างตรงไปตรงมา “ได้สิ ฉันก็อยากพาเสี่ยวเนี่ยนอันกลับบ้านเดิมในประเทศอยู่พอดี”

โจวอวี๋ชูขมวดคิ้ว “บ้านเดิมในประเทศ?”

เฟิงอวิ๋นเฉียนยิ้มอ่อน “ปู่ของฉันเป็นคนเมืองเจียง”

โจวอวี๋ชูไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแค่ถามว่า “งั้นฉันต้องกลับกับพวกพี่ด้วยไหม?”

“เธอต้องกลับประเทศไปเข้าร่วมถ่ายทำรายการวาไรตี้ไม่ใช่เหรอ?”

โจวอวี๋ชูพยักหน้า “ใช่ค่ะ เซ็นสัญญาไปแล้ว”

“งั้นฉันพาเสี่ยวเนี่ยนอันกลับไปเองก็ได้”

โจวอวี๋ชูแอบโล่งอก “โอเคค่ะ เอาไว้ฉันทำงานเสร็จแล้ว ฉันจะไปเจอพวกพี่ที่เมืองเจียงนะคะ!”

เฟิงอวิ๋นเฉียนเม้มปากยิ้มอ่อน “ได้เ”

......

เสี่ยวอันหนิงนอนยาวจนไปถึงแปดโมงจึงจะตื่น

เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่บนเตียงเพียงคนเดียว เธอขยี้ตาเล็กน้อย และลงมาจากเตียงด้วยตนเอง สวมรองเท้าแตะและเดินไปเปิดประตู

เธอเดินออกมาจากห้องโดนใส่ชุดนอนลายการ์ตูน แล้วเดินไปยังห้องของเสิ่นชิงซู

เดิมทีคิดว่าจะไปหาชุดมาเปลี่ยนเอง แต่เมื่อผลักประตูเข้าไปก็เห็นเสิ่นชิงซูนอนหลับอยู่บนเตียง ดวงตาเสี่ยวอันหนิงเป็นประกาย “แม่!”

เสิ่นชิงซูถูกเสียงใส ๆ นี้ของลูกสาวตะโกนเรียกจนสะดุ้ง ความง่วงหายวับไปกับตา

เสี่ยวอันหนิงวิ่งตรงเข้ามา สลัดรองเท้าทิ้งและปีนขึ้นเตียง แล้วมุดเข้าไปในอ้อมกอดของเสิ่นชิงซู

เสิ่นชิงซูยื่นมือไปโอบกอดเธอที่ตัวนุ่มนิ่มมาไว้ในอ้อมกอด “เพิ่งตื่นเหรอลูก?”

“ใช่ค่ะ!” เสี่ยวอันหนิงสูดกลิ่นอยู่ในอ้อมกอดเสิ่นชิงซู “แม่ตัวหอมจัง~”

“แม่เพิ่งกลับมาแล้วก็อาบน้ำเลย” เสิ่นชิงซูใช้ปลายนิ้วบีบติ่งหูกลม ๆ ของเธอเบา ๆ “วันนี้เป็นวันเกิดลูก อยากได้อะไรไหม?”

“หนูอยากไปสวนสนุกเด็กที่เปิดใหม่ค่ะ!”