บทที่ 46

“ซืออวี่ มีเรื่องหนึ่งที่แม่ต้องพูดกับลูกให้ชัดเจนนะ”

ฟู่ซืออวี่ชะงักไป แม้จะเป็นเด็ก แต่ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ฟู่ซือเหยียนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพอได้ยินก็สังหรณ์ใจอะไรบางอย่างขึ้นมาเช่นกัน เขาวางถ้วยและตะเกียบในมือลง สายตาจับจ้องไปยังเสิ่นชิงซูอย่างลึกล้ำ

ฟู่ซืออวี่กะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา “แม่จะพูดอะไรเหรอครับ?”

“ซืออวี่ แม่กับพ่อของลูกหย่ากันแล้วนะ”

เสิ่นชิงซูมองฟู่ซืออวี่ น้ำเสียงจริงจัง “แม่กับพ่อของลูกไม่ได้เป็นครอบครัวเดียวกันอีกต่อไปแล้ว ที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านของแม่อีกต่อไป ดังนั้น ต่อไปนี้แม่จะไม่มาที่นี่อีกแล้ว”

“เสิ่นชิงซู” ฟู่ซือเหยียนมองเธอ แววตาฉายแววโกรธเคือง “อย่าลืมเรื่องที่คุณเคยรับปากผมไว้”

“ฉันเปลี่ยนใจแล้วค่ะ” เสิ่นชิงซูมองเขา “คุณไม่ต้องห่วง เงินห้าร้อยล้านนั่นฉันจะคืนให้คุณเอง”

ฟู่ซือเหยียนชะงักไป คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ราวกับรู้สึกว่าคำพูดของเสิ่นชิงซูนั้นไร้เหตุผลสิ้นดี สีหน้าของเขาจึงมืดครึ้มลง

“เสิ่นชิงซู คุณคิดว่าผมสนใจเงินห้าร้อยล้านนั่นเหรอ?”

“ฉันไม่สนใจหรอกค่ะว่าคุณจะคิดยังไง”

เสิ่นชิงซูหันไปมองฟู่ซืออวี่อีกครั้ง “ซืออวี่ ฟังแม่นะ แม่กับพ่อของลูกแยกทางกันแล้ว ต่อไปถ้าลูกคิดถึงแม่ ก็โทรหาแม่ได้นะ หรือถ้าแม่ไม่ยุ่งเรื่องงาน ลูกก็ไปหาแม่ได้ แต่ที่นี่ แม่จะไม่กลับมาอีกแล้วจริง ๆ”

ตอนนี้ฟู่ซืออวี่ทั้งตัวสับสนงุนงงไปหมด

เขาสัมผัสได้ว่าตอนนี้ทั้งพ่อและแม่ต่างก็อารมณ์ไม่ดีอย่างมาก

“แม่ครับ ซืออวี่ทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า?” ฟู่ซืออวี่ถามอย่างระมัดระวัง

เสิ่นชิงซูลูบศีรษะของเขา “ไม่ใช่ความผิดของซืออวี่ นี่เป็นการตัดสินใจของพวกเราที่เป็นผู้ใหญ่”

ขอบตาของฟู่ซืออวี่แดงก่ำ “แล้วทำไมแม่ต้องแยกทางกับพ่อด้วยล่ะครับ? ทำไมถึงไม่ต้องการบ้านหลังนี้แล้ว? หรือว่าเป็นเพราะแฟนใหม่ของแม่คนนั้น?”

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว

เธอไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนพูดเรื่องแบบนี้กับฟู่ซืออวี่?

เสิ่นชิงซูมองเด็กคนนี้ที่เธอทุ่มเทกายใจดูแลมาตลอดห้าปี ในใจก็รู้สึกซับซ้อนปนเปไปหมด

จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่อยากจากฟู่ซืออวี่เช่นกัน และก็รู้ว่าคำพูดเหล่านี้จะทำให้ฟู่ซืออวี่เสียใจ

แต่ถ้าวันนี้เธอไม่พูดให้ชัดเจน ต่อไปในอนาคตฟู่ซือเหยียนก็จะใช้ฟู่ซืออวี่เป็นเครื่องมือมาบงการควบคุมเธอครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนเช่นวันนี้