บทที่ 75

“ซืออวี่ชื่อนี้น้าน่าจะเคยได้ยินมาบ้างนะคะ? เด็กคนนั้นคือลูกชายที่ฉันมีกับซือเหยียนเมื่อห้าปีก่อน ตอนนั้นหน้าที่การงานฉันอยู่ในช่วงขาขึ้น ซือเหยียนเขาไม่อยากให้ฉันต้องเสียโอกาสเพราะมีลูก เพราะฉะนั้นถึงได้ต้องใช้วิธีนี้ไงล่ะคะ”

น้ำเสียงของโจวอวี๋ชูยังคงใสซื่อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน “น้าเจียงคะ น้าเข้าใจฉันผิดไปแล้วจริง ๆ นะคะ ฉันไม่ใช่มือที่สาม แต่ฉันกับซือเหยียนเราสองคนสนิทกันตั้งแต่เด็ก พวกเรารักกันมานานหลายปี ลูกสาวของน้าก็ไม่ใช่ภรรยาตัวจริงอะไรหรอกนะคะ เธอก็เป็นแค่เครื่องมือที่มาช่วยดูแลลูกของฉันกับซือเหยียนเท่านั้นเองค่ะ”

เจียงเยว่หลานดวงตาเบิกโพลง มองโจวอวี๋ชูอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง…” เธอส่ายศีรษะ “ฉันไม่เชื่อ อาซูจะโง่แบบนี้ได้ยังไง! ถ้าเธอแค่ช่วยพวกคุณเลี้ยงลูก แล้วทำไมเธอถึง…”

ทำไมเธอถึงตั้งท้องเองด้วยล่ะ?

อาซูของเธอไม่มีวันโง่ได้ขนาดนี้

เจียงเยว่หลานกุมหน้าอกที่ปวดร้าว “ฉันไม่เชื่อ ฉันต้องกลับไปถามอาซู…”

เธอหมุนตัวและเดินซวนเซออกไปข้างนอก

“น้าเจียงคะ” โจวอวี๋ชูเดินไปด้านหน้า ก่อนจะคว้าไหล่ของเธอเอาไว้ “น้าอย่าเพิ่งรีบกลับสิคะ ฉันยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้บอกน้าเลย!”

เจียงเยว่หลานคิดจะผลักเธอออกไป ทว่าโจวอวี๋ชูกลับจับเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมือ ก่อนจะประชิดเข้ามากระซิบเบา ๆ ข้างใบหูของเธอว่า “น้ายังจำหลินหลานอี๋ได้หรือเปล่าคะ?”

เจียงเยว่หลานที่กำลังสะบัดตัวกลับนิ่งค้างไปทันที

โจวอวี๋ชูปล่อยเธอ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองดวงตาที่เบิกโพลงของเจียงเยว่หลาน ก่อนจะกระตุกมุมปากผุดยิ้มอ่อนโยนขึ้นมา “ขอแนะนำตัวนะคะ ฉันโจวอวี๋ชู หลินหลานอี๋คือแม่ของฉันเอง”

ปึง!

สีเลือดบนใบหน้าของเจียงเยว่หลานหายไปจนหมดสิ้น!

“แก แกก็คือ…” เจียงเยว่หลานยกมือขึ้น ชี้หน้าโจวอวี๋ชูด้วยนิ้วที่สั่นเทาไม่หยุด “แกเป็นลูกสาวของนังสารเลวนั่น…”

“อืม ใช่แล้วค่ะ” โจวอวี๋ชูหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และเปิดคลิปเมื่อวานที่เสิ่นชิงซูกำลังคุกเข่าอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น “น้าเจียงดูคลิปนี้ให้ดี ๆ นะคะ”

“ได้ยินว่า คุณเสิ่นเนี่ยถึงขั้นพาตัวเองไปให้คนตระกูลเสิ่นเหยียบย่ำรังแกถึงที่เพื่อแลกกับการรักษาโรคให้น้าเลยนะคะ คุณเสิ่นเนี่ยช่างมีจิตใจกตัญญูจริง ๆ แม้แต่คนนอกอย่างฉันได้เห็นก็รู้สึกตื้นตันสุด ๆ ไปเลยละค่ะ!”

สายตาของเจียงเยว่หลานขยับไปทีละนิด จนกระทั่งหยุดอยู่ที่หน้าจอเล่นวิดีโอบนโทรศัพท์ของโจวอวี๋ชู